maandag 5 juni 2017

Pinkstertradities, steigers bouwen en tuinonderhoud

De steigerbouwers (voor de leien)
Het Pinksterweekend is er een van tradities, te weten steigers bouwen met mijn zwagers. Helaas was er dit jaar maar een zwager, maar dat heeft ons niet weer houden alvast een begin maken met dit keer een ijzeren steiger in plaats van de traditionele houten steiger die alweer twee jaar achter het huis staat. De nieuwe steiger gaat gebuikt worden om de leien te restaureren op de noord zijde.

Samen met mijn zoon en zwager Sicco hebben we eerst uitgezocht hoe deze steiger opgebouwd moet worden, het is namelijk een tweedehands geval en het was tot nu toe nog niet helemaal duidelijk hoeveel steigermateriaal we hebben en hoe deze in elkaar gezet moet worden. Het is in ieder geval een hele sterke steiger, zeer geschikt voor  bijvoorbeeld een metselaar.  Na wat gepuzzel zijn we er uit hoe we de steiger het beste neer kunnen zetten en na een middag werk staat de steiger voor de helft. We konden niet verder door omdat de planken op waren en de resterende planken zitten nog op de houtensteiger die zal toch eerst moeten worden afgebroken voor we verder kunnen maar daarvoor ontbrak dus de mankracht. Gezocht: wat sterke lui die een weekendje komen helpen steiger afbreken en (verder) opbouwen.

Houthakken en tuinwerk


Tuinklussen
Het traditonele houthakken mag natuurlijk niet ontbreken op zulke weekenden, en gelukkig lagen er nog een hele stapel berkenstammetjes die in oktober waren gedoneerd bij het biomeiler bouwen. Vrijdagavond had ik er al een op het kampvuur gegooid, gezien het gesis mogen deze stammetjes nog wel een jaar of wat drogen.  Na wat elektrisch zagen (bevalt prima) en wat kloven bleef er zo'n anderhalve kuub stookhout over.


Naast houthakken is er nog het project gras maaien. Helaas bleek de kop van de bosmaaier stuk, deze kop is van plastic en was compleet weggesmolten.  Nadat ik dop had hersteld met een metalen beugel kon ik weer maaien. In de tweede maaironde begaf echter het startkoord het doordat de veer niet meer veerde. Sicco heeft toen de hele maaier uit elkaar gehaald, de veer weer vast gezet en weer in elkaar gezet, uurtje of wat werk.  Echter vergeefs, de veer was nog steeds stuk en de bosmaaiers lijkt niet meer te repareren. Wellicht ook maar een elektrische kopen, want ik en bezinemotoren gaan niet samen, dat is al mijn hele leven zo. De kettingzaag begaf het ook al en vorige week had de auto ook al geen zin meer. Ik zag in de bouwmarkt dat je zowat al het tuingereedschap tegenwoordig in batterij-variant hebt, wel zo milieuvriendelijk natuurlijk en als eco-bouwer wel een must, want stroom is een stuk duurzamer dan benzine, zelfs als deze niet duurzaam wordt opgewekt (wij hebben echter ook groene stroom).

De kruidenspiraal is ontdaan van zevenblad (nee dat is niet lekker) en brandnetel, zodat de kruiden weer een kans krijgen. Verder is de verzakte grond weer aangevuld met verse compost uit onze eerste biomeiler.  Wie heeft er zin om compost te komen zeven? We hebben nog enorme bulten houtsnippers met compost liggen. De compost moet er uit gezeefd en van de houtsnippers kunnen we nog een biomeiler bouwen. Dus heb je zin meld je dan.

Eetkamer


Mackintosh versieringen
Eetkamer Mackintosh versieringen zijn af, Aafke heeft de roze en groene sjablonen aangebracht en nu is het bijna compleet, nog slechts een ronde met een tweede groen. Het resultaat is nu al erg fraai, maar wat een bult werk ongelooflijk.

Nu nog de olmenboekenplanken (via buurman Heinz), plinten en de vloer en dan is de eetkamer helemaal af! Maar ook in een onaffe eetkamer is het prima toeven en smaakten de top culinaire verassingen van profi kok Aafke en hulpkoks weer opperbest. Ook dank aan de afwasploeg. Jammer dat er verder geen chips waren.





















maandag 29 mei 2017

Vast in Berlijn, na 12 uur onderweg nog steeds op het zelfde punt

Daar sta je dan uren lang in 33C
Hoewel dit blogje strikt genomen niet over ons Gasthaus gaat, dat was in gebruik door anderen dit weekend, gaat het wel over onze belevenissen in Duitsland en daarom plaats ik het toch.

Gisteren (zondag) rond 11:00 hield de auto er mee op, midden op de autobaan bij Berlijn, onder de melding van de boordcomputer: "inspuiting defect". Het was zo'n 33C en we waren net op weg naar huis in NL. We stonden best wel in een gevaarlijke bocht zonder vluchtstrook en uit de auto stappen was niet echt een optie, levensgevaarlijk.  Eerst maar eens de ANWB gebeld, "oh.... Duitsland.... er is momenteel een computerstoring met Duitsland, bel maar 112".  "112 Feuerwehr" ...... "Nee.... nicht 112, 110 ist Polizei", 110 beloofd een wagen te sturen, echter na 45 minuten nog steeds geen wagen, nog maar eens gebeld, na anderhalf uren kwamen ze dan eindelijk. Inmiddels waren we de auto uit en heb ik via Internet het ADAC nummer gevonden wat de ANWB me niet kon geven, de ADAC beloofd een sleepwagen te sturen echter wel tegen eigen kosten want ze hebben niks van de ANWB gehoord, logisch want ANWB had computerstoring en dan houdt alles op niet waar. Na uren wachten en nog maar eens bellen, want nog steeds geen ADAC, bleek ons dossier niet bekend, ok dan maken we het dossier nogmaals aan. Na 4 uur wachten en politiedruk, die jongens wilden ook weg, komt er dan eindelijk een sleepwagen. Een nogal sacherijnige chauffeur sleept ons weg en dumpt ons bij een tankstation, want niks van de ANWB gehoord (alhoewel deze nu wel met de zaak bezig waren), dus doen we niks, maar wel even afrekenen: 168 Euro sleepkosten.

De ADAC monteur zal dan nu wel snel komen om de auto na te kijken denken we, echter niets... we wachten en wachten en bellen en bellen en bellen nogmaals met de ANWB. Uiteindelijk hadden we nooit bij dat tankstation gedumpt moeten worden maar bij een erkend garagebedrijf zodat deze dan morgen (maandag) kunnen kijken wat er loos is met de auto. Maar ja door deze computerstoring is alles misgegaan en wachten we uiteindelijk nog vele uren in de verstikkende hitte tot de volgende sleepwagen. Deze komt om 18:30 en sleept ons weer terug naar Berlijn - via een mooie route door bossen, moerassen en wilde paarden - en dumpt ons bij de Renault garage.  Bij de garage halen we wat noodzakelijke spullen er uit en lopen we 15 minuten naar de tram. Vervolgens de trein en metro en bereiken we om 21:30 het treinstation waar zoonlief de nachttrein naar NL neemt. Wij blijven en slapen een nachtje bij Eliza waar we 23:00 aankomen.
Gedumpt bij een tankstation

Maandags horen we van de garage-man dat er iets mis is met een klep en dat het onderdeel besteld moet worden, zodat dan dinsdag de auto gerepareerd kan worden. Dat wordt dus nog een dagje Berlijn zo. Hopelijk kunnen we morgen dan naar huis want een vervangauto krijgen we pas als het probleem langer dan 48 uur duurt.  Uiteindelijk kan de ANWB dus ook niet zo heel veel doen en blijf je zeker met moderne auto's erg afhankelijk van de onderdelenvoorraad van garages. 


Verder doet de ANWB zeker wel hun best maar je verschuilen achter computerstoringen vind ik toch wat zwak, ik vond zelf ook in no time uit hoe de ADAC gebeld moet worden, was alleen wel lastig dat mijn batterij rap leeg liep. Het lukt me zelfs als Nederlander de ADAC te overtuigen dat ze moesten helpen en dat het niet via de ANWB kon lopen omdat ze een storing hadden, ze gingen overstag als moest ik twee keer alles doorgeven. Verder bleef de ANWB mijn vraag maar ontwijken of er nu een echte originele ANWB/ADAC monteur zou komen of niet? Hoe zit het nu echt ANWB? Doen we alleen nog maar aan wegslepen en bij garage dumpen als je als Nederlander panne hebt op de Duitse autobahn ? Laat mij dan niet 6 uur in de 33C waan dat die man nog komt..... Dan had ik gelijk na vier uur op het terras kunnen gaan zitten, want daar was het wel weer voor.


Verder was het erg leuk in Berlijn, druk dat wel, maar volgende week kunnen we uitrusten in Stunzel


UPDATE 30 mei, de auto is gemaakt, probleem met de kleppen en dinsdag  konden we zonder problemen naar huis rijden.

UPDATE 6 juni, bloemetje ontvangen van de ANWB, toch lief van ze.



zondag 14 mei 2017

Kamer 1, net op tijd een grote fout voorkomen

Uiteindelijke opstelling
Soms zijn we lui en werken we op gevoel, het beoogde badkamertje in kamer 1 zou slechts één meter breed worden met aan de ene kant een douchebak, aan de andere kant een hangtoilet, in het midden dan nog een klein wasbakje en een schuifdeur. Links van deze ruimte kan dan net een koelkast en daarnaast het aanrecht, past allemaal net..... niet dus.

Afgelopen weekend zijn we begonnen met het plaatsen van de balkjes die de afscheidingsmuur zou moeten worden. Eerst eindeloos gediscussieerd of we een links- of rechtsschuivende schuifdeur moeten doen, of toch maar een draaideur? Uiteindelijk blijkt een schuifdeur heel veel werk en besluiten we toch maar een draaideur te gaan plaatsen, of toch maar schuif.. nee draai,  punt!

Na een dag passen en meten staan de balken op de plek en kom ik helaas tot de conclusie dat het min of meer onmogelijk is om op de WC te gaan zitten in deze krappe ruimte. Dat kan natuurlijk niet en helaas moeten we besluiten het badkamertje dan toch maar wat breder te maken, dat kan alleen nog maar door de koelkastruimte naast het aanrecht op te offeren.  Even slikken, maar toch maar gedaan en de volgende dag de hele muur weer gedemonteerd en verplaatst. We verzinnen nog wel een creatieve oplossing voor de koelkast en de kookplaat.

Origineel behang
Achteraf gezien hadden we beter van te voren een tekening kunnen maken natuurlijk in plaats van op gevoel werken. Maar ja ik zat ooit in Lille in een hotel le Gare in  een vergelijkbare kamer als kamer 1, waar ook zo'n mini badkamer was gemaakt. Ik weet niet meer of ik toen die benauwde ruimte vervloekt heb, maar nu jaren later had ik dat badkamertje in mijn gedachten geïdealiseerd, ja Frankrijk hè Romantiek.


Hergebruik


De meeste materialen die we gebruiken in kamer 1 worden allemaal hergebruikt, het keukenblok, de keukenkraan, de emaille douchebak, de keukenkastjes, het wasbakje.  De tegels worden ook tweede hands en ook het originele behang blijft zitten op een muur. Alleen het hangtoilet, de waterleidingen en elektrakabels zijn nieuw.

zaterdag 29 april 2017

De laatste stukjes eetkamer in moderne 1912 stijl


Mackintosh versierselen
Koningsweekend 2017, hoogst uitzonderlijk waren Aafke en ik een keer met zijn tweeën in Stünzel, dat komt bijna nooit voor en dat was zelfs de uitbater van Pizza Roma in Bad Berleburg opgevallen. Hij maakte een opmerking  in de trant van waar zijn de anderen gebleven?  Heb hem  dan ook maar verzekerd dat de anderen ook snel weer komen, zonder hen redden we dit eko project  niet, echter het is ook zeker wel een keer leuk om gewoon met zijn tweeën hier te zitten. Stil zitten is natuurlijk geen optie en de weersverwachting was koud en slecht, dus binnen klussen.

Lekker bezig
De eet- en woonkamer waren in september al geverfd, daarna zijn in de winter de eerste versierselen, in het Duits Bordure,aangebracht. Verder zijn de ramen en deurposten in de final lakverf gezet  en weten we eindelijk wat we met de plinten doen en de vloer.

Aanvankelijk was het de bedoeling de oude versierselen weer terug te brengen, maar nadat Aafke de versierselen van de Schotse architect Charles Rennie Mackintosh had ontdekt moesten die het worden. Eerlijk is eerlijk die versierselen zijn ook erg mooi en komen ook uit de tijd dat dit gedeelte van het huis voor het laatst is gerestyled 1912. Makkelijker gezegd dan gedaan, want we praten hier over bloemen die hangen aan een balk met dambord patroon, bepaald niet simpel.

Nog niet af, de stengels moeten er nog in, maar best fraai
Om Mackintosh replica versierselen te maken moeten er vier tamponeer-mallen worden gemaakt uit plastic.  Als voorbereiding is er de afgelopen winter door Heleen en Aafke alvast de grijze band rondom de kamer vlak onder het plafond gemaakt. Dit weekend heeft Aafke de verticale baantjes gemaakt. Als volgende stap zijn de dambordjes met twee mallen gemaakt in donker blauw. Daarna is de roze bloem geplaatst. Hierna moet dan nog de steel komen maar hier liepen we uit de tijd, dat wordt dan een volgende keer. En hoewel het nog niet helemaal af is, mag het resultaat er nu al zijn, de hoeveelheid werk is echter enorm, dagen werk en nog niet af en we moeten nog een kamer.

Verder  kwamen we op het idee om de plinten helemaal kaal te branden in plaats van te verven. Wat over blijft zijn roodachtige plinten die weer goed passen bij de blauwe muren van het Blue Hotel. De vloer zelf wordt in de lijnolie gezet en zal dus donker worden wat vast ook een mooi effect zal zijn. Nog niet helemaal af, maar wel weer een stuk verder gekomen nu en trots op het resultaat.

Kapotte slakkenhuis
De oorspronkelijk weersverwachting was slecht en koud, achteraf bezien was het echter prachtig weer, zon, bijna windstil en vrolijk fluitende vogels, eigenlijk tuin weer in plaats van binnen weer. In de categorie welkom nieuws, we hebben een bevriende lijster die slakken vangt in de kruidenspiraal en een waar bloedbad heeft achtergelaten onder de slakken, bedankt lijster, van mij krijgt u een lintje!

Op de terugweg eens in het Duitse Soest kijken, er is een Deutsch-Holländische Stoff- & Tuchmärkte en daar is mijn vrouw verslaafd aan.








Dam bordjes links nog niet af, rechts wel. Volgende keer de stengels in groen.

Dit moet hem dan worden.




De mallen

maandag 17 april 2017

Kamers 1 en 2 gaan zelfstandig verder

De kamers 1 en 2 gaan zelfstandig verder als los staand appartement met eigen toilet, douche en keuken. We zijn er al sinds begin januari mee bezig en afgelopen week  is er weer een mijlpaal bereikt, het water in de keukenunit is aangesloten: warm en koud stromend water! Diverse andere weekends ben ik er met Bert druk bezig geweest maar heb niet altijd de vorderingen in deze blog bijgehouden, het is weer tijd voor een update.

Mario Brothers
We zijn begonnen met het leegruimen van de kamers 1 en 2 en alle spullen uit deze kamers vullen nu dus kamer 4 en 6, welke hierdoor dus momenteel onbruikbaar zijn. Samen met kamer 1 en 2 dus vier kamers van de negen slaapkamers die voorlopig niet meer gebruikt kunnen worden zolang de werkzaamheden duren.  Na het leegruimen hebben we de sleuven geslepen met onze zelfontwikkelde tempierungs-sleuven-slijpmachine. Daarna hebben we in twee weekends koperen tempierungsleidingen in de buitenmuren gelegd en aangesloten op het verwarmingssysteem.

Na de verwarming hebben we het elektra aangelegd, wederom sleuven hakken en contactdozen in de muren plaatsen. Daarna stroomkabels getrokken in kamer 1 welke nu kunnen worden aangesloten in de meterkast zodra het stucwerk af is.

Keukentje plus badkamer, nu nog een wandje er om heen


Afvoerpijpen aanleggen
De meeste tijd ging vorige week in het aanleggen van het warme en koude watersysteem ten behoeve van het keukentje, de douche, wastafel en wc. We hebben het hier over vier kranen, maar om dat allemaal op de juiste manier aan te sluiten en in de muren te verwerken ben je wel even bezig. Als waterleidingen hebt, dan heb je ook afvoeren, ook weer vier.  We hadden bij het bouwen van de badkamer al een afvoer gelegd naar kamer 1, maar deze zat bij nader inzien te hoog en op de verkeerde plek. Nadat we verschillende opties hadden overwogen om een en ander aan te passen, hebben we uiteindelijk er voor gekozen om in de heren- en dames WC's de complete rioolpijp en de douche warmtewisselaar een meter te laten zakken, zodat ook het zelfstandige appartement 1 en 2 er gebruik van kan maken. Wel even weer wat meer werk, maar uiteindelijk de beste oplossing, alleen al vanwege het feit dat de warmtewisselaar nu optimaal benut wordt. En een warmtewisselaar om je douchewater voor te verwarmen in Stünzel is geen overbodige luxe, het water komt er zeer koud uit de kraan ook in de zomer.

Na het leidingwerk kon de keuken, douchebak en wc stortbak worden geplaatst. Daarna volgde nog een heleboel leemwerk, om de leidingen weer in de muren te werken. Volgende stap is nu luchtafvoer en een wandje met schuifdeur rond het bandkamertje.  Een hoop vorderingen gemaakt in slechts vijf dagen!


Verwarmingsbuizen tempierungssysteem






zondag 2 april 2017

Hoe ecologisch bouwen we nu eigenlijk ?

Alles met ecologische verf, leem, kalk, hout en pen/gat
Toen we het huis kochten in 2012 was ik nog niet met ecologisch bouwen bezig.  Dat is pas gekomen toen diverse Duitse aannemers me kwamen vertellen dat alles rot was en gesloopt diende te worden, bestel maar een heleboel containers. Slopen, strippen, kaal halen en containers, ik schrok daar toen zo van en ben toen heel hard op de rem gaan staan.

Ik heb toen alle aannemers er uit gegooid en ben heel hard gaan nadenken wat me nu zo aantrok in het pand. Ik vroeg me af hoe deden we de dingen toen we 20 waren? Wat zijn nu fijne materialen om mee te werken en om in te leven? Hoe kun je verbouwen met behoud van de oude sfeer maar wel met modern comfort? Is het echt zo rot zoals ze beweren?

Het antwoord bleek simpel: doe het zelf, ik ben de ten slotte van de generatie met "Do It Yourself " als motto, ik was dat alleen even vergeten. Het pand zelf is vroeger tussen 1764 en 1912 diverse keren verbouwd met uitsluitend natuurlijke materialen uit de buurt. Bomen uit het bos, de leem komt uit de tuin je kan nog zien waar ze het hebben afgegraven. De stenen van de fundamenten vind je overal in de streek en waarschijnlijk zijn die al gevonden bij het afgraven van de leem in de tuin. Natuurlijke materialen zijn fijne materialen om mee te werken en door ze te gebruiken behoud je de sfeer van het huis. Men noemt dit ook wel ecologisch bouwen maar daar kwam ik pas later achter.

De ecologische architect die ik inschakelde bevestigde mijn hoop dat het pand helemaal niet rot was en prima gered kon worden met eenvoudige ingrepen. Er was wel her en der lekkage, maar de schade viel mee en sloop niet nodig. Het was in zijn ogen juist een geluk dat de vorige bewoner niks had gedaan en vooral niet had geprobeerd met voorzetwanden, pur en allerlei isolatie de boel op te knappen, wat ongetwijfeld voor enorme vochtproblemen had gezorgd en daarmee rotting van de constructie.
Lemen wand

Wat is ecologisch bouwen? Hoofdzaak is dat je je beperkt in de bouwmaterialen tot de volgende eeuwenoude traditionele materialen: hout, steen, leem, kalk, ijzer, koper, zink en glas zo heb ik het van mijn architect geleerd. Verder zo veel mogelijk materialen uit de  buurt halen, hergebruiken en goed nadenken over wat je doet en wat de lange termijn gevolgen zijn voor het huis, het comfort en de aarde. Maar bovenal stop met haast en druk, dat houdt het leuk.

De vorige bewoner deed eigenlijk niks aan het huis en daardoor is er ook weinig stuk gemaakt, dat wil zeggen alles was nog zo'n beetje zoals in 1912 op de CV en elektriciteit na. Aanvankelijk  bouwden we dus niet ecologisch maar gelukkig waren we toen vooral met het dak bezig. De enige echte fout die we daar gemaakt hebben is dat we cement hebben gebruikt in plaats van kalk, gelukkig maar op een minimaal aantal plekken. Verder zijn de ramen buiten geverfd met een niet ecologische verf. Deze verf is sowieso helemaal de verkeerde keuze geweest, omdat er steeds een soort schimmel op ontstaat, dit zal helaas dus nog een keer helemaal opnieuw  moeten (slik 41 ramen).  Buiten deze zaken hebben we niet echt gezondigd, nou ja op een klein beetje pur na dan, maar dat herstellen we ergens in de toekomst.

Steiger vanhout uit het bos
Kun je alles ecologisch doen? Het zal vast kunnen, maar je loopt regelmatig tegen bepaalde grenzen aan. Allereerst moet je goed plannen, want de ecologische materialen zijn niet overal te koop en bij sommige leveranciers absurd duur. Goed vooruit plannen is noodzaak, even naar de bouwmarkt is er niet bij en de dichtstbijzijnde ecologische bouwmarkt in Duitsland (op een uur rijden) is absurd duur. Het is heus niet zo dat ecologisch bouwen altijd duur is, het is ook regelmatig goedkoper, maar je moet wel je adresjes weten om het budget in de gaten houden.

Plastic is eigenlijk een no-go volgens de materialenlijst, maar voor afvoerpijpen ontkom je er niet aan volgens mij. Ook met elektra krijg je te maken met plastic, contactdozen, kabels, schakelaars en stopcontacten, het is allemaal plastic. Ik ben niet zo'n purist dat ik dan maar zonder stroom ga zitten, het is een streven, maar als het niet kan of onbetaalbaar is dan kijk ik toch even verder.

Bijna al het hout dat we gebruiken komt uit de buurt of zelfs direct uit het naburige bos.  De graaf heeft ons ooit bomen geschonken die we zelf tot balken verzaagden voor nieuw vakwerk in de hooischuur. Voor de steiger haalden we zelf bomen uit het bos, voor een prikkie van de graaf gekregen. Ander hout komt of van de buurman die een enorme voorraad heeft of van een timmerfabriek vlakbij. Verven haal ik in Nederland meestal bij Eco-logisch in Amsterdam en direct bij de firma Copperant. De meeste andere dingen halen we in de Hagebau in Bad Berleburg of ik bestel op Internet. Het kan dus zijn dat deze materialen niet echt lokaal zijn, maar ik houd wel zo veel mogelijk rekening met korte afstanden.

Het fijnste van ecologisch bouwen is toch wel dat je eigenlijk nooit in de stank zit, leem en ecologische verf zijn prettig om mee te werken. De houtverven die ik nu gebruik drogen bovendien zo snel dat je direct door kan werken. Ik ben blij met de keuze die ik gemaakt heb, het geeft ook een soort rust en eenheid en dat is fijn.

Lokaal hout verwerken met buurtbewoners







donderdag 23 maart 2017

Auftrumpfen #DagvandeDuitsetaal

Image result for #DagvandeDuitsetaalDe verkiezingen in Nederland werden ook in Duitsland op de de voet gevolgd. Mijn buurman volgt tegenwoordig de Nederlandse politiek en vraagt regelmatig of wat hij allemaal door krijgt via de media over met name de extreem rechts in Nederland allemaal klopt. In Duitsland hebben ze enige nare ervaringen met populisten en je merkt aan de meeste Duitsers dat ze dat nooit meer willen meemaken. Gelukkig voor ons en de Duitsers zijn de verkiezingen met een sisser afgelopen en zijn we hopelijk voorlopig verlost van de mensen die ons willen splitsen, verdelen en elkaar doen haten. Gaat mooi niet gebeuren behalve in de voetbalfinales dan.

De verkiezings-koppen in de Duitse media waren leuk, ik heb weer veel nieuwe woorden mogen leren.

Natuurlijk was het allemaal de schuld van de Lügenpresse, nog zo'n parel, we we nog meer van horen met de Franse en Duitse verkiezingen op komst. Voorlopig blijft  echter mijn favoriete Duitse woord nog altijd Weisswurstequator ik blogde daar in 2015 al eens over

Außerdem, voor de werkzaamheden in de kamer zoeken we nog een: Fussbodenschleifmaschinenverleihladen




dinsdag 28 februari 2017

Keezen in het Blue Hotel

Winter 2017
Vorige week heerlijk genoten van een korte vakantie in ons Gasthaus. We hadden goed gezelschap uit West Friesland mee en met zijn zessen hebben we heerlijk genoten van de omgeving en natuurlijke West-Friese spelletjes doen.

We kwamen aan met storm in een koud huis, in de tuin nog de laatste restjes sneeuw. Na een lange tijd met veel sneeuw in Wittgenstein was de dooi nu echt ingetreden wat resulteerde in woest kolkende rivieren met veel smeltwater. Gelukkig voor ons kwam er na de storm ook veel zonneschijn en zowaar nog een dun laagje sneeuw, zodat het er allemaal gelijk weer idyllisch uit zag.

Biomeiler


Het mooie weer zorgde ervoor dat niet alleen leuk konden wandelen, maar ook dat we eindelijk eens naar de gezondheid van de biomeiler II konden kijken. Deze is namelijk niet zoals het hoort, hij is behoorlijk afgekoeld en is niet warmer meer dan 31 C. Dat is toch wel zo'n 20 graden beneden de verwachting.  Er zijn  verschillende  theorieën waarom dit zo zou kunnen zijn.

Man en Biomeiler
Allereerst was de biomeiler afgedekt met een dikke laag kastanje bladeren, wellicht neemt dit toch te veel licht en zuurstof weg. Zou zo maar kunnen en daarom hebben de hele top laag omgespit zodat er weer voldoende lucht en licht bij kan. Of is wellicht de thermometer stuk ? Of zou het kunnen zijn dat de slangen verstopt zijn en de thermometer stuk is ?  De thermometer deed inderdaad raar en deze hebben we dus maar geijkt met kokend water en smeltend ijs. Om er ook zeker van de zijn dat slangen niet verstopt zijn hebben we deze ook nog doorgespoeld. De conclusie is nu: de biomeiler is bijna dood en heeft even rust nodig. De komende weken ga ik er dus geen energie uit tappen en ga de bacteriën rustig hun werk laten doen, totdat we weer de 50C bereiken, dat kan echter wel even duren. Overblijvende oorzaken voor de afkoeling: te groffe snippers, te koude buiten temp (we hadden meerdere keren -19 C), te veel en te lang te koud water in de slangen hebben de meiler langzaam afgekoeld, een soort van overbelasting.  Het goede nieuws is dat de huis verwarmingsinstallatie met hulp van de biomeiler de strenge winter weer heeft overleefd. Onze compost warmte research gaat echter verder, het blijft tenslotte een spannend experiment en het houd je van de straat.

Vakantiegevoel


Marburg altijd leuk en mooi, kolkende riveiren en keezen
De avonden in ons hotel werden gevuld met keezen, het West-Friese spel dat een kruising is tussen mens-erger-je-niet en het kaartspel pesten. Ik houd helemaal niet van spelletjes maar werd hier toch aangenaam verrast, we hebben een hoop lol gehad en met een forse dosis beginners geluk bracht ik het er ook nog goed vanaf.

De laatste dag heerlijk de toerist uitgehangen in Marburg. Het blijft een prachtige stad met zijn vakwerk en kasteel bovenop de berg. We werden verder getrakteerd op een heerlijk etentje in een trendy tent (Market) op het marktplein. Daarna terug naar Stünzel voor de bonte avond, lekker meezingen en dansen op (foute) duitse muziek van Helene Fisher, die Ärtzte, Toten Hosen, Matthias Reim en vele anderen.


In het Blue Hotel is ook nog gewerkt, de dames hebben in de eetkamer de eerste twee randen opgezet en de gordijnen hangen. Hierna volgt nog een keer een sessie met ornamenten waarvan de mallen momenteel in een nieuwe stijl gemaakt worden. Het geheel wordt prachtig!!!






maandag 13 februari 2017

Post uit een ver verleden

Elberfeld Schwebebahn
Tijdens het aanleggen van een verwarmingsbuis gisteren vonden we een postkaart uit een ver verleden.  Hoe oud is dit kaartje? Wie is de afzender en wie de ontvanger? Hoe  is het in ons Gasthaus terecht gekomen?

Voorkant


Op de voorkant staat de „Schwebebahn Barmen–Elberfeld–Vohwinkel“, wat er  volgens de Wikipedia op duidt dat het kaartje van voor 1929 moet zijn.  Want toen werd het de wuppertaler schwebebahn. Frappant feit is dat ik dit  futuristische vervoersmiddel altijd al heb willen bezoeken en het er nog steeds nog nooit van gekomen is. Elke keer als ik het bord Wuppertal zie denk ik, sla af en ga kijken, maar het gebeurd nooit. Denk dat dit nu wel gaat veranderen.  Terug naar de Schwebebahn die is gebouwd in 1901, dus het tijdvak waarin we zoeken is 1901 tot 1929. De stempel van de postzegels bevatten geen leesbare datum. Volgens Wikipedia komen de zegels alle drie uit 1923  en gezien het feit dat er in die tijd hyperinflatie in Duitsland was kunnen we vrij zeker concluderen dat het kaartje in 1923 verzonden is en dus nu na 94 jaar weer opduikt.

Het kaartje zelf heb ik nog niet kunnen ontcijferen, het handschrift is heel anders dan nu en wordt Deutsche Kurrentschrift genoemd, dat in de 18e en 19e gebruikelijk was tot 1941.

Tot nu toe heb ik kunnen ontcijferen dat het kaartje aan een Fraulein in Raumland (vlakbij Stünzel) is gestuurd en links onder staat "Auf Wiedersehen".  Veel verder komen we niet zonder hulplijn. Wie  kan er Duits Kurrentschrift lezen ?







UPDATE 21 Feb 2017


Met hulp van de vaste blog lezer Ferdinand en zijn vader is het gelukt een vertaling te maken. Hij heeft nog tot zijn 12e dit schrift op school gebruikt en heeft het vertaald met grammaticale correcties tussen haakjes. Hartelijk dank!

Meine liebe Paula
Habe Deinen lieben Brief
mit vielen(m) Dank erhalten
Habe meinen Geburtstag
mit viel(er) Freude erlebt,
so wie dieses mal habe ich
meinen Geburtstag noch nie
(v)erlebt. Gott hat(t) (mir) mich auch reich
gesegnet. Bin noch gesund und
munter was ich  von euch
L(l)ieben auch hoffen werde,
                                 Deine Anna

UPDATE 24 Feb 2017


Wie was Paula ? Buurman Heinz vertelde ons dat het de moeder was van Kurt Grübner, de laatste eigenaar van het Gasthaus.  Zijn moeder kwam dus oorspronkelijk uit Raumland, het eerste huis rechts over het spoor vanaf Stünzel.


zondag 29 januari 2017

IJskoud en begonnen met kamer 1 en 2

Sneeuw januari 2017
Eind januari alweer, de tijd vliegt in 2017. Ik ben enige tijd terug tegen de lamp eh deur gelopen en dat heeft me een lichte hersenschudding opgeleverd. Gevolg is constante lichte hoofdpijn en concentratieproblemen, blog schrijven valt me zwaar en klussen is onmogelijk. Desondanks is er ook deze maand nog wel een en ander gebeurd in het Gasthaus dat nog nog niet was gemeld.

Allereerst hebben in de eerste week van januari een begin gemaakt met de verwarming in kamer 1 en 2, de twee grote kamers  boven de woonkamer. Plan is om deze kamers om te bouwen tot zelfstandig appartement met eigen douche, toilet en keuken. De sleuvenmachine werd weer fijn ingezet, en alle sleuven voor verwarming en elektriciteit  zitten er in, gevolg is wel weer een stofbende door het hele huis. Ben er onderhand al aardig handig in geworden en het werk gaat redelijk vlot inmiddels.

Panorama kamer 1

De eerste verwarmingsbuizen zitten er ook al  aan in en zijn aangesloten op de standleidingen. Dat betekent dat deze kamers dus iets worden verwarmd. Nog niet  optimaal, want de buizen hangen los en zijn nog niet verstuct.  Na ons verblijf trad de winter echt in met veel sneeuw en een aantal keren zeer koud tussen de -15 en -19. Gelukkig is de boel niet bevroren dankzij de warmte uit de biomeiler, maar op de zeer koude dagen heb ik nog wel electrisch moeten bijverwarmen, -19 is voor deze biomeiler en de manier waarop hij is aangesloten een brug te ver.  Inmiddels liggen de temperaturen weer rond het nulpunt, maar de winter in Stünzel kan  gemakkelijk nog terugkomen tot eind maart.

Vogels en andere dieren eten de wurmen uit de composthoop. 

Vrijdag zijn we na drie week weer even in Stunzel geweest, het pak sneeuw was alleen maar dikker geworden en het was een hele klus de oprijlaan uit te graven.  Rondom het huis diverse sporen van leven. Volgens de buurman in ieder geval een vos die regelmatig door de tuin loopt. Verder woont er een marter boven de nieuwe badkamer die blijkbaar via de buitenkant langs de losse leien naar binnen glipt. Eenmaal binnen sloopt hij de hennep- en vlasisolatie en gooit deze naar buiten. Het is natuurlijk een fijne plek voor de marter, natuurlijke materialen en warm. Heel leuk dat ecologisch verbouwen, de dieren zijn er dol op. Klus voor de zomer, de marter ingangen dichtmaken en de isolatie herstellen.
Spoorzoekers

Vrijdagavond hebben we de eerste gordijnen in de woonkamer opgehangen, hopelijk gaan die ook flink bijdragen aan het behaaglijk houden van de kamer in koude tijden. De gordijnen zijn van dik velours en geleverd door de Hema, wel jammer dat ze er maanden over gedaan hebben om ze te maken anders hadden ze voor de winter al kunnen hangen. Zaterdags nog even heerlijk gewandeld in de zon en weer teruggegaan naar het warme Nederland.

Isolatieresten, de marter
was weer bezig

zaterdag 7 januari 2017

Kou en winter, mooie plaatjes maar ook drama

08:30 met -18 C
Kou, in 2013 was het zeer koud hier, maar was nu bijna vergeten wat dat betekent. Afgelopen dinsdag kwamen na een maand weer in het Gasthaus. Het was al enige tijd koud, en het waaide hard, maar met de biomeiler zijn we in ieder geval vorst bestendig toch? Toen we aankwamen troffen we echter een huis met een binnentemperatuur van slechts een graad, dat is erg laag en moest welhaast iets mis zijn.

Eerst maar eens in de kelder kijken en ik zag nog een klein plasje water in de hal waar ik even geen aandacht aan gaf. In de kelder bleek de druk op het verwarmingsysteem nul te zijn, de tempierungsbuizen stonden dus leeg en de pomp was automatisch gestopt. Het buffervat werd nog wel opgewarmd door de biomeiler, maar deze warmte bereikte het huis dus niet meer.

De grote vraag was natuurlijk hoe dit mogelijk was ? Zit er een lek in de tempierungsbuizen ?  Dit bleek gelukkig niet het geval. Op dat moment kon ik niks anders bedenken het systeem dan maar gaan te vullen, zodat we snel het huis weer op konden warmen. Bij het bijvullen viel het me op dat er echt enorm veel water toegevoegd moest worden, dus dat was er met andere woorden dan ook uitgelopen. Waar was dat water gebleven dan ? Meer vragen dan antwoorden. Toen ik naar boven liep zag ik opeens dat in de keuken waar nog geen verwarming is geïnstalleerd een enorme plas water en erger, de plas werd steeds groter. Wat al snel bleek is dat het water uit een van de thermostaatkranen in de keuken kwam waar we in de toekomst de verwarming aan moeten gaan maken.

Snel ging ik al andere thermostaatkranen controleren en overal waar geen verwarmingsbuizen gekoppeld zijn lekte water eruit, dat is dus in de keuken, kamer 6, 3, 4, de hal en in het gereedschapshok. Gevolg, een enorm waterballet lekkend door de plafonds in het linker gedeelte van het huis. Gelukkig niet rechts, want dat was dramatisch voor het verfwerk in de kamer geweest. In kamer 2, boven de woonkamer, hadden we al eens een afsluiter op de losse kraan gemonteerd, omdat daar twee jaar geleden, om onverklaarbare redenen, toen ook water uitkwam en via het plafond de woonkamer in kwam.
Dweilen, waterplassen, nul druk, repareren

Twee jaar gelden dacht ik dat de desbetreffende kraan kapot was, maar nu alle kranen lekten moest het wel een andere oorzaak hebben. In de lichte paniek die ontstond kon ik niks anders verzinnen dan alle kranen maar van een stop te voorzien. Op dat moment komen ook de buren met zijn vieren binnen om ons een gelukkig nieuwjaar te wensen. Daar kwam niet veel van en binnen no time stond de hele meute te dweilen, drama.

Na verloop van tijd was het systeem weer leeg gelopen en hadden we even rust om eens goed na te denken wat nu te doen, toen de buurman zei dat deze kranen waarschijnlijk een vorstbeveiliging hebben en open gaan bij 1 C. Geloofwaardig, maar waarom is het maar 1 graad in huis ? De biomeiler houdt de buizen vorstvrij en de buurman had gisteren toch ook de elektrostaaf in het buffervat aangezet, zodat we zouden aankomen in een aangenaam opgewarmd huis?

Ieder jaar maken we huis winterklaar, we hangen gordijnen  op kritische plaatsen, sluiten de achterdeur hermetisch en plakken alles dicht met bubbeltjesfolie. Dit jaar waren we echter gemakzuchtig en hebben een en ander aan maatregelen vergeten, laksigheid. Daardoor kon koude tocht precies op de niet aangesloten thermostaatkraan bij de achterdeur komen, Deze kraan is toen open gegaan en daar is al het water er uit gelopen, zo de kelder in, dat kleine plasje in de hal was dus het laatste restje. Dat moet al een tijd geleden gebeurd zijn, want in de kelder was alles verdampt, niks meer van teruggevonden alleen nog wat vochtige plekken.

De biomeiler maakte dus keurig het buffervat warm, maar deze warmte  kwam dus nooit het huis in. Ook had de elektrostaaf geen effect, want sinds het debacle met de geiser die stuk ging omdat deze zonder water stond, zet ik altijd de aardlek uit als we weggaan. Als je dat doet gaat echter ook de stroom van de elektrostaaf uit, dus aanzetten had geen nut. Weer iets geleerd.

Een nadeel van het tempierungssysteem is dat het lang duurt voor alle lucht er uit is, daardoor zaten een aantal slaapkamers zonder verwarming de eerste twee dagen. Ook dat was gelukkig net op tijd opgelost, net voordat koning winter echt voorbij kwam met windkracht 10 en sneeuw, gevolgd door temperaturen dik onder de -10 ook overdag.

Inmiddels zijn overal wintermaatregelen genomen en dat is maar goed ook, want vanmorgen was het -18 C en momenteel is het -17 C, alles gaat gelukkig weer goed nu. Ook hebben we kamer 1 en 2 nu van verwarming voorzien, meer daarover in de volgende blog.

Winter 2017, mooie plaatjes








Google+