maandag 15 januari 2018

Blue Monday in het Blue Hotel

Meer Mackintosh en nieuwe lamp
Eerste bericht van 2018, vijf jaar Gasthaus inmiddels en jaar zes begint in juli. Had eigenlijk al een politiek stuk geschreven over aardbevingen in Groningen, smerige Duitse  bruinkool en duurzaam bezig zijn, maar publiceer het nog maar even niet, is ook weer zo depri om het jaar mee te starten. Er gebeuren namelijk allerlei positieve dingen en dat terwijl het vandaag "Blue Monday" in het "Blue Hotel" is.
Bosmuizen wellicht?

Allereerst hebben we met muizenvallen en pindakaas eindelijk succes in de oorlog tegen de ongewenste muizen bewoners. Inmiddels hebben we tien muizen gevangen en het muizenhol gevonden in de la van een Ikea bed, ze vonden er een mooie rode deken die nu kapot gevreten is. Zo te zien zijn het bosmuizen, ze lijken er het meest op. Wellicht een beschermde soort maar toch liever niet in mijn huis. Afgelopen nacht nog maar één muis gevangen en de vallen zijn ook niet verder aangevreten, dus het eind van deze plaag komt hopelijk in zicht.

De finale versie
Aafke heeft de laatste kleur van de Mackintosh ornamenten in de eetkamer aangebracht. In totaal zijn er dus zes mallen gebruikt voor zes verschillende kleuren. Heel veel werk maar het resultaat is erg mooi! Inmiddels is ze begonnen in de woonkamer.

Lampen


De lamp boven de eettafel hebben we ook vervangen en de oude lamp uit mijn moeders slaapkamer hangt nu mooi in kamer 2. Het is wel met die LED lampen dat ze een ongelooflijke bak licht geven, heb nog steeds geen goed gevoel hoeveel lumen je nodig hebt voor een beetje sfeerverlichting. Aan wattages heb je niks, want een kapotte 9 Watt LED gaf nog minder licht dan de vervangende 5 Watt LED lamp die ik er in draaide, dus blijkbaar steeds meer licht tegen minder kosten.


Smeulende contactdoos
We hadden nog een klein beginnend brandje in een oud stopcontact met een oude stekker in de keuken. Toen de waterkoker aan ging zag ik opeens rook uit het stopcontact komen. Nadere inspectie leerde dat het een denderend contact was in het oude stopcontact. We hebben gelijk die oude stopcontacten vervangen door moderne goed gekeurde varianten, ook diegene van de boiler die met duck-tape aan elkaar hing.  Verder drie ongebruikte brandmelders in de la gevonden, welke ik morgen ook ga ophangen. Brand, daar houden we niet van.

Verder was het gisteren erg zonnig en opeens spoot er kokende stoom uit de niet werkende zonnecollector ontluchter. Het ding doet het is dus wel af en toe..... altijd positief blijven hè! Wordt dus vervolgd als het buiten wat warmer is en we de boel kunnen open schroeven. Het is nu koud, grauw en het sneeuwt ook nog, echt #bluemonday.

Grauw met een beetje sneeuw, #bluemonday




zondag 31 december 2017

Dit was 2017. Iedereen een fijn 2018!

2017 laat zich kenmerken als een rommelig jaar waarin ik voornamelijk bezig ben geweest spullen te verplaatsen tussen Spierdijk, Delft, Amsterdam, Zuidlaren, Stünzel en Berlijn. Het dieptepunt was natuurlijk de dood van mijn vader en dat mijn moeder naar een tehuis moest, ben nog steeds blij dat ze het Stünzel project van dicht bij hebben mogen meemaken.

Verder natuurlijk heel veel credits naar Mona en Bert die in de zomer enige maanden in het Gasthaus verbleven en heel veel werk hebben verzet waar we ontzettend blij mee zijn. Kamer 1 & 2 dienen alleen nog geverfd te worden en dan heb je een volwaardig appartement met keuken, badkamer, slaap- en woonkamer.

Ook qua verwarming is er weer een hoop geëxperimenteerd met een betere biomeiler regeling die in heel Europa nu als standaard wordt gezien. Langzaam wordt de biomeiler inwendig warmer nu we hem niet meer overbelasten, al gaat het wel tergend traag. Na zes week is de binnenkomende temperatuur nu 33C, we begonnen met 26C. De biomeiler zelf is op diverse plaatsen zekere 40C als je met een prikthermometer meet. Helaas zijn de elektronische metertjes stuk, low-tech is weer eens veel betrouwbaarder. De gewonnen zonnecollector is na jaren eindelijk aangesloten maar werkt helaas niet, gaan we na de sneeuwperiode naar kijken, momenteel nog steeds een dik pak. Gelukkig kan ik nu met een appie vanaf mijn mobiel de elektro bijverwarming aanzetten als het echt koud wordt. Al met al gebeurd er dus veel en is niet alles even succesvol, zo is het leven,  gelukkig leren we veel, ontmoeten we veel leuke mensen en hebben we nog steeds veel lol.

Aafke maakte de eetkamer prachtig met de muurschilderingen van Mackintosh, die drone foto reportage was natuurlijk geweldig,  het iepenavontuur legendarisch alsmede alle mannenweekenden en alle andere gezellige weekenden met vrienden en familie. In 2018 gaan we vast ook weer heel veel leuke dingen meemaken en hoop ik jullie allemaal weer te mogen verwelkomen.

Iedereen een heel mooi 2018!




zondag 17 december 2017

Mijn Black & White Challenge is 50 tinten grijs geworden

Steiger in de sneeuw

Stünzel 15 december 2017 - De weersverwachting voorspelt precies een uur zon voor het gehele weekend. Buurman Heinz heeft al voordat we vertrokken gemeld dat er 40 centimeter sneeuw ligt en eenmaal daar blijkt dit niet gelogen.  Het is al donker en het pad oprijden blijkt onmogelijk. Ik parkeer de witte auto maar naast de hoge witte sneeuw bulten aan de overkant. Even later komt er een grote sneeuwschuiver die bijna de gecamoufleerde witte Renault ramt, net niet. Ik besluit toch maar het pad te gaan schoon scheppen zodat in ieder geval de auto veilig staat.

Een paar uur de lamp aan geeft leuk effect
Of het echt veilig is weet ik niet, boven de auto hangen de takken van de bijna overleden  esdoorn met heel veel sneeuw er op, ze hangen vervaarlijk door. Nog meer sneeuw erbij of een storm en ze zullen welhaast zeker breken en de auto beschadigen. Buurman Robert maakt zich hier al druk om, want voor zondag op maandag is nogmaals zeer veel sneeuw voorspelt. De weg naar Bad Laasphe is al dicht wegens omgevallen bomen, de krant heeft het over een sneeuwchaos en met nog meer sneeuw kon dit nog wel eens enige weken gaan duren. Kortom Stünzel ligt op 600 meter  hoogte boven op de  berg in zijn eigen zwart wit challenge: gaan de bomen om of niet ? Blijft de sneeuw de hele winter of niet, gaat de zon nog schijnen of niet, kunnen we nog boodschappen doen of niet, komen we ooit nog thuis of stort de esdoorn op de auto?

Zwart / Wit, Frank Boeijen zong er al over maar Frank Scholtens ziet toch vooral grijstinten met een sprankje geel. De natuur is prachtig nu met dikke lagen sneeuw op de bomen en daken, alle lelijkheid is bedekt en met een sneeuw saus is alles mooi. In de tuin zitten verder sporen van vossen en allerlei andere sporen die ik niet ken. Er is blijkbaar een hoop leven 's nachts als je het niet ziet. Dat bleek ook wel in de muizenvallen die we hadden gezet, maar liefst vier grijze muizen zijn er aan hun einde gekomen, hopelijk de laatsten.

Aankomst in het donker


Rondje Stunzel


Rondom het huis. 




donderdag 30 november 2017

Hoe de iep weer terugkeerde naar Duitsland

Iepvervoer
In de bossen rond Stünzel groeiden vroeger veel iepen. De Stünzelaars en buurman Heinz in het bijzonder hielden van de iep en vinden het vreselijk jammer dat de iep is verdwenen.  De iepen, in Duitsland "Ulm" geheten en in het zuiden van Nederland "Olm", is verdwenen door de zogenaamde Hollandse iepenziekte en heeft alle iepen in het bos geveld.

Paar jaar geleden waren de buren bij ons op bezoek in Nederland en hebben wij een leuke rondvaart met Peter Jan door de grachten van Amsterdam gemaakt. Met name Heinz was helemaal lyrisch over alle prachtige majestueuze iepen langs de grachten, hij dacht dat ze uit heel Europa waren verdwenen en was zeer verheugd dat de iep nog bestond.

Een paar keer heb ik in het voorjaar geprobeerd om uit het in Amsterdam alom aanwezige iepenzaad een iepje voor Heinz op te kweken, maar dat is helaas mislukt. Ik ben dan ook geen kweker, daar zal het aan liggen. Peter Jan liet het er niet bij zitten en heeft stad en land afgezocht voor een reeds geteelde Hollandse iep (Ulmus hollandica) en is uiteindelijk geslaagd bij een kweker in Kesteren die de zeer resistente iep: Ulmus 'Columella' in de verkoop heeft.

Eind november was het dan zover en gingen met vier man de boom ophalen en naar Stünzel brengen. Het idee was de meterslange boom op de auto te binden met een paar sjorbanden en dan gaan. Het eerste probleem was natuurlijk de lak van de auto, die zou immers kunnen beschadigen.  Maar nu lieg ik want inruilwaarde boeit ons niet. Wat wel boeit is het "wel en wee" van de boom en die olm moet natuurlijk gezond en wel aankomen en mag niet kapot waaien of sterven wegens de nogal lage temperaturen die dag. Emigratie is nooit makkelijk, ook niet voor een iep.
Operatie Olm

Behalve eventuele gezondheidsproblemen van de iep hebben we ook nog te maken met Duitse regelgeving. Voor iedere oplossing is er wel een bijbehorende Duitse regel die er voor zorgt dat die oplossing toch niet zo simpel is als aanvankelijk gedacht. Nu blijkt dat bij vervoer op het dak alles hermetisch verpakt dient te zijn zodat er niks los kan raken en weg kan vliegen. Dus niet doen zoals ik, toen ik met vijf gipsplaten op de imperiaal bij de Praxis weg reed en thuis aankwam met gehalveerde platen, niets van gemerkt. Zo dus niet, wij hebben ons voorbereid en gaan met dekens, sjorbanden, matrassen, dekzeilen en extra plastic op weg naar de kweker in Kesteren, om deze mega iep op te halen en aan onze gewaagde trip te beginnen en dat ook nog zonder winterbanden (sssttt).

Eenmaal bij de kweker volgt eerst een kleine shock, de boom zou bij de ingang staan en daar staan alleen enorme bomen die krijgen we nooit op het dak van de Renault, zonder kraan en zonder de inruilwaarde direct naar het nulpunt te brengen. Dan volgt al snel de deceptie, het boompje staat toch ergens anders en blijkt zo klein dat deze met gemak in de auto past. Alle stress voor niks, maar wel weer een verhaal voor de borreltafel.

Buurman Heinz is gelukkig zeer blij met zijn boom, hij staat prachtig prominent in zijn uitzicht op een plek waar onlangs een andere boom is overleden. Ook bij ons in de tuin staat nu een iep want alleen is maar alleen. Nu maar hopen dat de iep aanslaat en het niet zo vergaat als ons appelboompje.






zondag 12 november 2017

Bibliotheek in Stünzeler bushokje, het kan wel een dag duren voor de bus komt.

De dorpsboekenkast / bibliotheek
Aan de befaamde weg naar Stünzel staat een eenzaam bushokje waar door de weeks twee keer per dag een gewone lijn bus komt en een schoolbus om kinderen naar en van school brengen. Kinderen waren er lange tijd niet, maar toch bleef de bus gewoon komen, inmiddels zijn er weer een aantal kleine kinderen in het dorp in de schoolgaande leeftijd die met de bus gaan.

Het bushokje is lang geleden al eens door de dorpsbewoners in vrolijke tropische Braziliaanse sfeer geschilderd. Anno 2017 is dat echter niet meer genoeg en is het bushokje nu ook voorzien van een heuse hippe openbare minibibliotheek. Buurman Heinz en de dorpsbewoners zijn er nog behoorlijk wat tijd mee bezig geweest om het kastje wildzwijn-, vocht- en stuifsneeuwdicht te maken, dit is wel essentieel in deze contreien, anders is er volgend jaar geen bibliotheek meer.

Bushokje / Bib bij nacht
Willekeurige passanten, wandelaars en wachtenden kunnen hier heerlijk even uitrusten en genieten van titels zoals:


  • Tante Inge haut ab
  • Flaschen Post
  • Schwarzlicht
  • Wie Sonne und Mond
  • Katzen
  • Natuurlijk mogen de Dienstagsfrauen, die tenslotte een kleine link met het dorp hebben, ook niet onderbreken.

Uiteraard verdient een dergelijk initiatief  aandacht in de lokale pers, die terstond een fotograaf en journalist stuurden om onderstaande leuke reportage te maken.  De ene keer hebben we houtkunstenaars en de volgende keer hebben een literair-festijn in een bushokje, het kan allemaal in Stünzel.



Aandacht in de krant







zaterdag 28 oktober 2017

Herfst 2017

Lekker herfst
Eindelijk weer eens een Gasthaus Stünzel blog update na een radiostilte van bijna 8 weken, zolang was het nog nooit stil op deze blog in de afgelopen 5 jaar.  Het waren voor mij zeer drukke weken met verhuizingen van kinderen en de afwikkeling van de dood van mijn vader en het verhuizen van moeders.  Inmiddels is het ouderlijk huis in Zuidlaren bijna leeg en staat het te koop.

Kamer 1&2 in de verf


Een deel van de oude sfeer uit ouderlijk huis is terug in Stünzel, waar we nu ook een snoepkast hebben en waar mijn zus direct de weg heen wist. Ook het eetkamer setje gaat gebruikt worden in kamer 1&2 en voor  de sfeer hangen we mijn ouders kunstcollectie in de kamers. Voor  het echt zover is moet er nog wel het nodige worden geverfd en behangen in kamer 1&2. Nu we hier dan eindelijk een week zitten om te niksen, kon ik eindelijk de tijd vinden om de buitenmuren van 1&2 te verven met kalkverf. Drie keer verven was nog niet genoeg om in de muren goed dekkend te krijgen, her en der moet het nog een vierde keer.

Kamer 2
Snoepkast
Het plafond in kamer 1 was een ander verhaal, daar had de vorige eigenaar tempex-plaatjes tegen het plafond gelijmd, die door mijn zwager Sicco in de zomer waren verwijderd. Er bleven alleen lelijke lijmresten over en nadat ik deze verwijderd had, bleef er een plafond over dat gedeeltelijk structuurverf had en gedeeltelijk strak was. Er zat niks anders op dan een pot strucuurverf te kopen in de bouwmarkt, is wel niet ecologisch, maar ik wil toch door nu ik hier ben. Ik heb nog geprobeerd zelf structuur verf te maken met grof zand en zaagsel en kalk, maar dit gaf niet het gewenste resultaat.  Helaas, ik heb dus gezondigd maar voel me er niet schuldig over. Ik had had gehoopt dat Obi Bad Laasphe, gewoon ecologische structuurverf zou hebben zoals Obi Berlijn. Dit bleek echter niet het geval en zo zie je maar weer dat het aanbod in een grote bouwmarkt ook vooral lokale vraag gedreven is. Ik heb dus maar even gezeurd bij het infopunt, in de hoop dat  eens het kwartje valt bij Obi en Hagebau dat we gewoon Öko-varianten willen hebben en dat zoiets regel en niet  uitzondering moet zijn.



Wandlampjes en gordijnen

Woonkamer verbeteringen, lampjes en gordijnen


In de woonkamer zijn na 5 jaar eindelijk de  oude Gasthaus wandlampjes weer in ere hersteld, het ziet er prachtig uit en Kees heeft zelfs het ene houten paneeltje wat er niet bij hoorde weer in stijl gerestaureerd. Aafke heeft een extra kleurige baan in de gordijnen gemaakt, daarna heeft echter de naaimachine het begeven, deze klus krijgt dus nog een vervolg.


Winterklaar maken


Traditioneel met de herfst maken we het huis winterklaar, immers de sneeuw kan hier eind oktober al flink toeslaan.  Er is nu storm voorspelt dus alle losse zaken in de tuin zijn opgeruimd. Verder heb ik tien kuub droog, gekloofd en op maat gezaagd hout laten bezorgen. Met vereende krachten lag het in een paar uurtjes binnen in de koestal. Helaas had hij alleen nog naald hout in plaats van beukenhout, volgend jaar iets eerder bestellen. Of zijn er nog echte kerels die weer 10 kuub met de hand komen kloven? Dan bestel ik gewoon weer wat stammetjes.

Onder de kastanjeboom hebben we een bladcompost bult gemaakt, dat schijnt hele goede compost te zijn, dus leek me leuk dit eens te maken, omdat we zoveel bladeren hebben in de herfst.



Biomeiler status 


Biomeiler 
De biomeiler is inmiddels een jaar oud en 30 cm onder de toplaag  meten we 40C. De hele  bovenkant is begroeid met gras waaronder het lekker warm is en de wurmen welig tieren.  Dit gras is vermoedelijk meegekomen als zaden in de ezelmest die de buurman vorig jaar als toplaag op de biomeiler heeft gegooid. Dieper dan 30 cm kan ik niet meten omdat de digitale meter die ingebouwd was het al na een maand of twee begaf.

Het water wat ik uit de meiler pomp en 20 meter verder in het Gasthaus door de muurverwarming  loopt is een graad of 25 a 30C, wat ik heel acceptabel vindt, want daarmee houd ik tenminste de boel vorstvrij.

Bovenop de biomeiler heb ik nu tulpen geplant, ben benieuwd of we nu bloeiende tulpen in de sneeuw krijgen. Wordt vervolgd.





donderdag 31 augustus 2017

Grote verwarmingsinstallatie verbeteringen, met kleine domper

Biomeiler, 10 maand
Nu het weer september is moeten we op 600 meter  N.N. weer aan de winter gaan denken, want binnen zes weken kan er in principe weer een pak sneeuw liggen. Bijna niet voor te stellen na afgelopen warme dagen, maar in Stünzel kan de winter altijd hard en lang toeslaan, al hopen we natuurlijk eerst op een lang en warm najaar.

De voorbereidingen op de horror winter zijn echter al in volle gang, zo hebben we in het voorjaar door de plaatselijke loodgieter een platenwisselaar in de terugloop van de verwarming geplaatst. Afgelopen weken is de biomeiler hierop aangesloten met als doel dat de biomeiler warmte direct het huis in gaat en niet eerst wordt gebufferd.  Op internet had ik goedkoop een pompunit gevonden en deze heeft Bert zeer professioneel aangesloten inclusief kortsluit-circuit.  De bedoeling daar van is dat we alleen warm (>35C) biomeiler water het huis insturen, kouder water (bv. uit de lange aanvoerleiding) wordt teruggestuurd naar de biomeiler om eerst verder opgewarmd te worden.

Zon maar geen warmte
De tweede verbetering is de zonnecollector, die er in de winter voor moet gaan zorgen dat het buffervat zo warm mogelijk blijft. Afgelopen winters hebben we gemerkt dat het vat tot soms 5 graden afkoelt, wat dan weer heel veel tijd (en hout) kost om warm te stoken. De zonnecollector hebben we ooit gewonnen met een fotowedstrijd en stond al een paar jaar werkloos in de schuur, zonde. Luuk heeft een mooi frame gelast en Bert heeft alles aangesloten. De plaatselijke loodgieter heeft geholpen door ons dozen vol benodigde koppelingen, adviezen, het vullen met glycol en specialistisch gereedschap te leveren.  Hoewel de man een chaoot is in het nakomen van afspraken is hij een kampioen in behulpzaamheid. Het kan alleen zijn dat je om 18:00 afspreekt en dat hij dan pas de volgende dag komt, of je spreekt af om 13:30 en komt dan on 08:45 aanrijden. Of helemaal niet, of ongevraagd wel, ik weet nu hoe hij is, ik kan er mee leven.
Biomeiler pomp met kortsluit-
circuit en nieuwe pomp

De biomeiler gaat inmiddels zijn tweede winter in en is nog steeds heel heet. Als je er bovenop staat en je hand in de snippers steekt loop je bijna brandwonden op, op slechts 15 cm diepte. Het water dat we er uit pompen is tussen de 35 en 45 C en gaat nu dus rechtstreeks het wandverwarmings / tempierungssysteem in. Dat is dus veel hoger dan toen het nog via de buffer ging, toen kwamen vaak niet hoger dan 25C omdat de buffer zelf verder te koud was.  Wel nog even een kleine domper gehad, want de goedkope pompunit bleek duurkoop omdat na een week draaien de pomp het begeven heeft. Gelukkig had de loodgieter nog een reserve exemplaar liggen. De biomeiler draait nu dus goed en het enige wat nu nog ontbreekt is een elektronische regeling om de kortsluitklep optimaal te regelen, we werken er aan.

Collector closeup
Zaterdag de zonnecollector (Paradigma CPC 14 star azzurro) vastgezet met hulp van John uit de Wogmeer die samen met Maud op bezoek was. Hij had een hele handige schroeven draaier die om een hoek kan werken, zodat we op de achterkant twee  RVS plaatjes konden schroeven om de collector stormvast te borgen.

Wat helaas niet goed werkt is de zonnecollector, alles is goed aangesloten, er is geen lekkage, de druk is goed, de boel is ontlucht, de pomp draait maar er komt geen warmte uit, flinke domper. Het is een volkomen raadsel, ook de loodgieter heeft dus geen idee hoe dit kan, maar het probleem moet wel haast in de collector liggen. De collectorbuizen zijn wel draaibaar, maar ik kan niet ontdekken of dat er wat mee te maken hoeft. Tips zijn welkom.

Het verwarmingssysteem ziet er onderhand imposant uit met vier pompen en een buffervat. Hopelijk fixen we de collector nog en lukt het nog voor de winter een automatische regeling te plaatsen.

Vlnr: houtkachelpomp, zonnecollectorpomp, boven huisverwarmingpomp, onder biomeilerpomp

Het complete schema 31 aug 2017







Google+