Drukke dagen met de WDR en de Architect

Interview dorpsgenoten

Hoe vaak word je als Nederlander nu gebeld door de Duitse TV zender WDR ? Het was mij nog niet eerder overkomen, en was dus blij verrast. Ze belden om te vragen dat ze een reportage willen maken over het Gasthaus naar aanleiding van het feit dat het  Denkmal Des Monats Januar 2013 is geweest, voor het programma Lokalzeit Südwestfalen. Nu wisten wij ook niet dat we Denkmal Des Monats waren, en hoorden we dat ook pas op de laatste dag van de maand via dit krantenartikel in Der Westen. Maar altijd leuk om Denkmal Des Monats te zijn, en natuurlijk werken we graag mee aan een dergelijke reportage.  Enige jaren terug hadden ze blijkbaar ook al een reportage gemaakt over ons huis en dit is dus deel twee.

Gebeld worden is één ding, maar daadwerkelijk tot een afspraak komen had nog heel wat voeten in de aarde.  Eerst hoorde ik weken niks meer, en dan opeens weer een mail, telefoontje,  nog een mail, en nog een, weer bellen, uiteindelijk afspraak gezet op 28 februari, want dan zou mijn architect ook al komen, dus mooi twee vliegen in een klap en hoef ik maar één keer heen te rijden.

Oorspronkelijke planning: TV einde van de dag, architect einde van de ochtend, leek me prima te combineren. Maar zoals dat soms gaat lopen dingen soms anders dan van te voren bedacht, en uiteindelijk kwam de WDR om 13:00 en de Architect om 14:00. Geen enkel probleem voor de WDR want die wilden veel actie, mensen en gebeurtenissen, maar voor mij natuurlijk wel lastig om de aandacht te kunnen verdelen.

Voor veel mensen kunnen we zorgen natuurlijk, dus reis ik donderdag de 28e af met PeterJan en Jessica richting Stünzel. Al daar aangekomen heeft onze lieve buurman Heinz de kachels alweer opgestookt, want buiten dik onder nul, en onlangs alweer 30 cm extra sneeuw. Dan komen er ook nog een heleboel dorpsbewoners en de architect,  al met al een woonkamer vol gezelligheid.

Tijd voor actie! 

De drie koppige WDR filmploeg  begint met sfeer opnames buiten, het is prachtig weer qua licht en alle bomen zitten onder een schitterende (letterlijk door de zon) laag rijp, werkelijk betoverend.  Als dat geen mooie film wordt.... jammer van die Hollander in beeld.

Dan volgen de binnenopnames, waarin de Stünzelaars over de historie van het pand vertellen en hoe ze er voor gestreden hebben dat het pand niet verloren zou gaan aan sloop, verval en projectontwikkelaars.  Nu gaat een dergelijk samen zijn in Duitsland niet zonder Hausgemachte Kuchen, en ik geloof dat we op goed moment zes verschillende overheerlijke kuchen op tafel hebben staan. Leuk voor de camera, want nu konden de maaksters zelf met de Kuchen naar binnen komen lopen, en konden wij die dan als publiek weer lekker opeten, jammie jammie. Op een goed moment had ik een bord vol met vier verschillende stukken, en dit was pas de eerste ronde. Dan komt ook nog de architect binnen, precies op het moment dat de kamer vol zit, en de Kuchen op tafel staan, perfecte timing dus, hij kan gelijk aanschuiven!

Vervolgens enige binnenopnames in de keuken met de brandende haard, en de trappenhuisscene, geen film zonder trappenhuisscene natuurlijk. Daarna drie uur in de visagie voor de buitenopnames, nee hoor gewoon naturel de sneeuw in. Eenmaal, buiten verder met de opnames van de interviews met de architect, het kwam toch goed uit dat hij  er net op tijd bij was, bij deze spontaan geredigeerde opnames. Vervolgens een interview met mezelf, geen visagie en een kloof in mijn lip, daar gaat mijn hollywood carrière, ik zie er niet uit.  Het interview verliep volgens mij prima, al vergeet je natuurlijk altijd een en ander te vermelden, en heb ik geen flauw idee hoe mijn Rudi Carell Duits op TV zal klinken.  Het interview wordt met één camera genomen, en sommige stukjes werden twee keer opgenomen, dus ben benieuwd hoe ze dat aan elkaar gaan monteren.

Take four! We gaan een verse gezaagde balk van buiten naar binnen dragen, die dan door Heinz voorzien zal worden van een huisspreuk. De balken zijn mooi lang en zwaar, dus kunnen we met veel mensen tegelijk sjouwen, leuk voor de opnames. Deze shot wordt ook in meerdere keren geschoten vanaf verschillende posities, zodat wel goed moest onthouden waar we stonden, anders krijgen we rare springers na de montage. Nu zou het me niet verbazen dat hier één en ander niet helemaal klopt, volgorde van de mensen was anders dacht ik en links / recht gewijzigd. Maar goed, dat zien we dan later wel bij de bloopers sectie van de "making of"  DVD, kan niet wachten.

Vooralsnog is het wachten op de uitzending, geen idee wanneer dat zal zijn, maar zodra ik het weet zal ik dit artikel aanpassen. Of de uitzending ook in NL te zien is via WDR weet ik ook niet, maar er komt sowieso een online versie op de WDR site.  En ik zal proberen een Youtube versie te maken die dan ook in deze blog kan worden geplaatst. Nader nieuws in dezen volgt dus nog.

Update: kijk op Sendung von Mittwoch, 06.03.2013
Update, kijk via youtube:

Architect

Vanwege het feit dat in huis de temperaturen ver onder nul gaan tijdens onze afwezigheid en ik niet één twee drie weet wat de beste oplossing hier voor is, en tevens vanwege de overweldigende hoeveelheid input op het gebied van warmte van het ecologie forum, heb ik een architect in de arm genomen om mijn warmte plannen door te nemen.  Probleem is dat er zo veel mogelijkheden zijn met elk met hun eigen voors en tegens dat het volgens mij een goed idee is eerst te investeren in een goede architect om duidelijkheid te krijgen. Op korte termijn wellicht duur, maar op lange termijn gaat dit veel besparen is het idee.

Plan is om de warmte problematiek ter plekke te laten doorrekenen. Het gaat om het bepalen wat de echte wensen, en de echte bouwkundige problemen zijn. Vervolgens dan oplossingen te zoeken die niet afhangen van wat de leverancier toevallig graag verkoopt. Verder wil ik dit graag met een ecologische saus opgediend. Kan dat ? Ja dat kan, in de vorm van architect Florian Kurz, van Slow House punkt d.e.

Florian Kurz is een bijzonder kundig en humoristische architect die vaker een oud pand onderhanden heeft genomen. Leuke van zijn werkwijze is dat hij een huis beschouwd als een levend organisme waarin alle onderdelen samen horen te werken, als ware het een menselijk lichaam.

De eerste dag loopt hij alles langs, stelt veel vragen en maakt heel veel foto's. Dat neemt hij allemaal mee en slaapt er dan een nachtje over. De volgende dag kwam hij terug met een  uitgewerkte agenda met schetsen van bouwkundige punten die aandacht behoeven. Hij begint bij het fundament van het gebouw en neemt dan alle aspecten door tot we boven in de nok eindigen.  Daarbij blijft geen punt onbelicht, zelfs verf, behang, cement, schroeven in plaats van pen gat verbindingen, vakwerk, glas, houtsoorten, straling en stromingswarmte en zo voort. Alle architectonische aspecten die hem zijn opgevallen worden geanalyseerd en van commentaar voorzien.

De tweede dag is samen te vatten als een snelcursus bouwkunde, heel intensief maar erg leuk en leerzaam.  Als tastbaar resultaat ontvang ik zeer binnenkort een compleet uitgewerkt rapport met alle details. Het goede nieuws is dat het pand met +/- 20KW warm gestookt kan worden, zonder isolatie en allerlei andere ingewikkelde systemen.  Hoe dat kan, ga ik binnenkort in een apart artikel uitleggen.

Onthaasten

Na twee intensieve dagen met veel inspanning is het tijd om te onthaasten voor mij. Lekker eten en genieten, wandelen, de omgeving bekijken, shoppen in de Hagebau en relaxen. Jessica kookt lekker en PeterJan hakt hout en gezamenlijk houden we de kamer en keuken heerlijk warm.  We eten nog een keer Stünzel schnitzels bij het cafe van de buren, en een lunch in Bad Laasphe, die laatste was een goede bodem voor de twee en half uur durende bosrondleiding van Heinz.

Een Vos

PJ en Jessica eet, stook en entertainment team

Heinz heeft ons een paar mooie en bijzondere stukken bos laten zien met 45 meter hoge lariksen, een stuk eiken bos, beschermde bodembedekkers waar ik de naam van kwijt ben, omvallende bomen en vooral heel veel sporen in de sneeuw. Sporen van herten, reeën, eekhoorns, hazen, wildzwijn, marters en nog veel meer.

Lopen in het bos met Heinz

Op een bepaald moment komen we op een open plek waar ooit een huis stond, met een waanzinnig mooi uitzicht. Het huis is afgebrand, en al wat rest is een oude waterput en het graf van de hond. Eeuwig zonde van het huis, maar een mooie picknick plek. Net voor het donker zijn we weer thuis en zijn we verder helemaal niemand tegengekomen, wat is het toch heerlijk onthaasten daar.

Rijp

Die Frühe Historie des Gasthaus

Ich versuch es mal auf Deutsch, weil so viele Leute auf dem Stünzel und Umgebung auch gern über die Geschichte des Altes Gasthaus Grübener wissen wollen. Von der Stünzeler haben wir alte Postkarten und Kopien von ein Historie Buch bekommen, damit können wir ein Bild geben wie das alles früher war.

Die Älteste Informationen der wir haben sagen:

Der "Corporal Reppel" wohnt zunächst als unbehauster Beisitzer auf dem Stünzel und zahl 1757 - 1762 jährlich 3 Reichstaler Besitzergeld. Am 10.02.1762 stellt er einen Bauantrag, der auch genehmigt wird. Das Haus wird 1764 erbaut und Reppel zahlt ab dem folgenden Jahr 6 Reichstaler Canongeld. Der Familienname wird zum Hausnamen. Dieses Gebäude ist das erste Beisitzerhaus auf dem Stünzel und das erste Anwesen auf der Westseite der Straße "Zum Festplatz". 

1836: Grundbesitz 18 Morgen 173 Quadratruten 58 Qudratfuß = 4,8 ha.

Der Johann Friedrich Reppel heiratet im 1756 mit Elisabeth Magdalene, Drehbach. Drehbach ist das Haus wo wir hin gucken am Norden. Sie bekommen, ein Jungen und fünf Mädeln. Zwei Mädchen sterben aber allen bevor der fast vier sind, ganz tragisch.  

Das Haus ist von Anfang an in 1764 ein Bauernhof, die Scheune hinter ist noch Orginal von der zeit. Der Sohn Johann Friedrich wird geboren am 26.06.1756 und sterbt 22.07.1822 als Gastwirt. Also irgendwo bevor 1822 muss das Haus ein Gasthaus geworden sein. Es bleibt dann Gasthaus Reppel für viele Generationen. Im 1857 Heiratet der Heinrich Grübner der Anna Elisabeth Reppel, und seit dann ist es Gasthaus Grübener. 

Dan in 1912 wird das Gasthaus umgebaut und bekommt es die heut zu tage Anblick. Es ist die Zeit von aufkommendes Tourismus und die Familien Grübener will gern darin mitgehen.  Später schreib ich noch mal über die Geschichte nach 1912.

Rechts untun, das Gasthaus bevor 1912. Zwei Wohnlagen, Fachwerk Maur und ein Strohdach

Rechts unten, das Gasthaus nach 1912, drei Wohnlagen und Schiefers.

Weiter lesen wir das der Besitzer  immer zwei berufen haben. Bauer und Gastwirt, Schreiner und Gastwirt, Schuhmacher und Gastwirt, Tagelöhner und Gastwirt. Und heut zu tage, Informatiker und Gastwirt.

Für dem Holländer

Voor de Hollanders die bovenstaande niet helemaal begrijpen:

• Beisitzer, is een kostganger denk ik. 
• De Korporaal Reppel, zat waarschijnlijk in de kost ergens, wellicht bij zijn meisje in Drehbach, het prachtige huis aan de andere kant van het weiland aan de noordzijde.
• Toch leuk dat er dan later ene Bert "Korporaal" meehelpt het huis nieuw leven in te blazen.
• Schiefers = leisteen

1920 ?  1930 ?

Neu Fachwerk

Als je aankomt rijden zie je het gelijk, die vreselijk lelijke stenen in de hooischuur waar eens vakwerk zat.  Die vreselijk lelijke plek, daar willen we van af, het moet weer in oude glorie worden herstelt, zodat het huis weer volledig kan schitteren. En met wat hulp en hoop inspanning gaat dat hopelijk dit jaar nog lukken.

Nu zijn er een aantal problemen, hoe zag het er oorspronkelijk uit? We hebben wel bouwtekeningen uit 1912, maar dat stuk staat nergens op, die tekening ontbreekt. Op de vele oude foto's staat ook dat stuk huis niet, althans niet op de foto's die wij gezien hebben. Wat te doen ? Gelukkig hebben we wel de tekeningen van de zuidzijde, en omdat het de hooischuur symmetrisch is kunnen we tekening eenvoudig spiegelen en dan krijg je dit:

De benodigde balken voor het Fachwerk, gekregen we vorig jaar van de graaf, en liggen al in de tuin te drogen nadat we ze vorig jaar zelf uit de boomstammen hebben gezaagd. De benodigde formulieren zijn ingediend bij de Denkmalschutz autoriteiten, en met een beetje geluk kunnen we in de meivakantie aan de slag.

Maar voor we aan de slag kunnen met opbouwen moet eerst het restant hooi van de hooizolder worden gehaald. Hier zoek ik nog een paar energieke jongeren voor die dit willen doen. Uiteraard rijkelijk beloond met bier, eten en een gezellige weekend(en).  Wie hebben er zin om dit te doen ?  Het hooi kan eenvoudig naar beneden worden gegooid en van daar worden afgevoerd naar de tuin.

Zodra het hooi weg is kan er binnen een steiger worden gebouwd zodat de restanten van de verrotte uitbouw veilig verwijderd kunnen worden. Verder kunnen dan de dakpannen worden verwijderd zodat er ruimte ontstaat om te gaan bouwen.  Als laatste moet dan de lelijke muur zelf er uit geslagen of gehaald worden. Ideeën hoe dit het beste aan te pakken zijn van harte welkom.  Ik heb al voorstellen gehoord om er een balk achter te zetten en dan met een touw aan een trekker het in één keer er uit te trekken.  Maar wellicht zijn er betere en minder riskante ideeën onder de lezers.

Het ligt natuurlijk voor de hand om de balken nog op de grond te verven, dat is ook wel even een klus, die vast enkele keren zal moeten. Verder gaan we een traditionele huisspreuk opnemen, en dat is iets wat natuurlijk veel makkelijker is uit te voeren zolang de balken nog niet hoog in de muur zitten. Over de spreuk schrijf ik nog wel een apart artikel, want ook dat is weer een project op zich.

Dan kan de opbouw beginnen onder leiding van een professionele vakwerktimmerman. Hulp is er wel nodig, want die balken zijn lang, zwaar en lastig te hanteren. Dus als je sterk bent, niet bang voor hoogtes (12m) en eens wilt helpen dan hoor ik het graag.

Nadat het vakwerk er in zit, moet het dak weer dicht gemaakt worden, dat is iets waar we al ervaring mee hebben, dus daar voorzie ik niet echt problemen.  Voorlopig doel is de schuur slechts water dicht te maken zodat het eigenlijk alleen een kwestie is van panlaten en dakpannen herplaatsen.

De vakwerkmuren wil ik dicht maken met traditionele leem op wilgentakken. Daarvoor zoeken we dus iemand die dat al eens gedaan heeft, en ons de techniek wil leren. Lijkt me echt echt ontzettend leuk om dat te kunnen.  Maar het kan natuurlijk ook zijn dat er ergens een klas jongelieden is die oude bouwtechnieken willen eren en nog een leuk stage project zoeken.  Mocht je die kennen of dit zelf willen, laat het eens horen. Voor gratis kost en inwoning kan natuurlijk voor gezorgd worden!

Artist impression hoe het er straks uit gaat zien.

Stuifsneeuw en ander ongemak

Sinds oud & nieuw niet meer in Stünzel geweest en ter compensatie dan nu maar even twee weekenden achter elkaar. Het had net als bij ons twee weken flink gevroren en er lag 20cm sneeuw, prachtig, echt winter!

Stuifsneeuw en heel koud.

Toen we vorige week aankwamen in Stünzel was het -5 in huis en durfden wij het niet het water aan te sluiten, bang de dat de leidingen zouden springen. Wij hadden dan ook flessen water meegenomen om in ieder geval, koffie en thée te kunnen maken. De WC spoelden we door met water uit de put, prima te doen voor een keertje, lekker primitief kamperen zeg maar.

Denkmal

Stuifsneeuw

Er lag flink wat sneeuw en we hebben heerlijk in de bossen gelopen en natuurlijk flink lopen stoken met de houtkachel. Maar voordat je het van -5 naar wat draaglijker temperaturen hebt, met zo'n klein potkacheltje, mag je wel enige uren stoken rekenen. Gelukkig wordt je van al dat houthakken ook warm.

Ook op zolder had koning winter toegeslagen er lagen verscheidene bulten met stuifsneeuw. De zeer fijne stuifsneeuw waait naar binnen langs de randen van de kilgoten, en vormt dan een soort van duintjes. Gelukkig zijn we er bij voordat de sneeuw gesmolten is en kunnen we het snel afvoeren in emmers, scheelt dan weer een aantal water balletten. Aan de naden bij de kilgoten moeten we dus nog maar wat doen, dicht purren bijvoorbeeld, maar kan pas als het weer buiten boven de 5 graden is.

Nu de steiger weg is, konden we eindelijk het Denkmal bordje op de gevel bevestigen. Dat was natuurlijk wel even leuk moment, waarom weet ik ook niet precies, laat ik maar zeggen dat het goed voelt en ik er gewoon erg blij mee ben! 

Woest Wild Stroompje om de hoek

Gesprongen leidingen.

Deze week buiten nog steeds wat sneeuw, maar het was inmiddels wel weer plus vijf graad in huis, lekker warm! Met temperaturen boven nul zou het water weer veilig aangesloten kunnen worden. Maar eerst maar eens een inspectie om te kijken of de leidingen en afvoeren nog goed zijn. Aftappen, is namelijk een kunst op zich en je blijft toch vaak nog plekken overhouden die niet helemaal leeg zijn. Dit ondanks het feit dat ik nog de afgetapte buizen heb geprobeerd leeg te blazen.  

Goed inspectie nu. Op één punt, vlakbij de geiser, blijkt een 15mm sok te zijn los gevroren.  Is ook wel logisch, want hier is een stuk buis in de warmwaterleiding die je dus niet makkelijk leeg krijgt. Met hulp van John passen we het gelijk goed aan, en fixen we het nu inclusief een aftapkraan. Het water kan er weer op, en gelukkig blijkt alles nog te werken, zelfs de boiler en en geiser hebben het overleefd. Enige andere probleem zit in een stortbak van de WC die niet meer vol loopt. Aanvankelijk dachten we nog dat het probleem zat in de aansluitkraan, maar uiteindelijk bleek het probleem in de stortbak zelf.  John had het snel weer op orde, en dus is  ook de dames WC weer in functie.

Verder het weekend heerlijk relaxed doorgebracht met lekker wandelen in de zon en genietend van de smeltende sneeuw en woeste kolkende meanderende riviertje hier vlak om de hoek, die ik nog nooit had gezien. Na een lange wandeling is het heerlijk borrelen en dan koken, eten, drinken, lachen en kletsen, kortom levensgenieten.  Ondertussen natuurlijk wel de kachels op stoom houden, maar ook dat is heerlijk.

Houthak team

Zondag hebben Erwin en John nog een enorme bult met hout gehakt, kunnen we voorlopig wel even mee voort denk ik. Ruimt ook gelijk weer een stukje schuur en zolder op, weg met al die resten duivenhok en ander afvalhout met houtworm. Top!

Lezen we op de laatste dag van januari ook nog in de plaatselijk kranten Siegener Zeitung, WAZ en LWL dat we "Denkmal de Monats" zijn, Monat Januar dus, zijn ze mooi op tijd mee. En dan kreeg ik ook nog een E-mail van de WDR dat ze komen filmen, maar wanneer is niet echt duidelijk. Soms denk ik wel eens dat we in een film terecht zijn gekomen, met al die snelle opeenvolgende gebeurtenissen en publiciteit.

Team bubblefolie

Raam met bubblefolie

Aafke en Heleen hebben nog de ramen boven dichtgeplakt met bubbeltjes plastic, las in een artikel op Internet, dat bubbelfolie behoorlijk goed isoleert en makkelijk is aan te brengen. Gelijk een rol van 100m gekocht en plakken maar!  Spul kost haast niks, dus je kan je er ook geen buil aan vallen.  Nu maar hopen dat de slaapkamer iets langer de warmte vast zal houden, moet het wel eerst opwarmen.

Uitzicht op Winterberg

Meanderende rivier vlak om de hoek

Waarom wil je dit?

Waarom ga je een oud vervallen huis in Duitsland opknappen?
Waarom een bouwval in een klein dorp?

Waarom Duitsland en niet Frankrijk ?

Waarom wil je dit ?

Zomaar een lijstje van vragen die we bijna dagelijks gesteld krijgen.  Iedereen blijkt wel te dromen van een romantisch huisje ergens op een idyllisch plekje. Maar tussen droom en daad en zit een hele grote vaak onoverbrugbare kloof, bestaande uit "ja maar", "stel dat", "eerst nog", "als ik later groot",  die er voor zorgen dat de droom nooit uit komt.

Panorama Stünzel

Toen we er eenmaal achter kwamen dat je in Duitsland wel heel goedkoop een huis met grond kan kopen, kwamen wij uit de droomstand en al wakker wordende beseften we dat we een droom kunnen gaan verwezenlijken.  Hiermee is dan ook gelijk één van de vragen beantwoord, in Duitsland kan je goedkoop droomhuizen vinden, in Frankrijk of België en zelfs Tsjechië zijn de huizen stukken duurder. We werden wakker toen we een hartstikke leuk boerderijtje vlakbij de Harz vonden voor 12.000 Euro, natuurlijk moest er veel gebeuren, maar het was wel bewoond geweest tot voor kort, en dat betekent dat je het kan benutten, zeker als je een beetje handig bent.  Had het huis nabij de Harz bijna gekocht alleen al vanwege de plaatsnaam "Gröningen", omdat we zelfs oorspronkelijk uit Groningen (NL) komen leek het ons wel leuk te kunnen zeggen dat we weer een huis in Groningen hebben.  Het huis had alleen geen grond, en is daarom is het verder niet doorgegaan.

Er zijn ook mensen die Duitsland maar een vreemde keuze vinden vanwege het klimaat en allerlei andere vooroordelen. Het klimaat is voor ons niet echt een probleem, van hitte houden we niet en qua zonnige dagen zitten we blijkbaar best goed, want we hebben al vele weekenden blakende zon gehad, terwijl het in NL stortregende. De meeste vooroordelen, zijn precies wat het woord al zegt, een vooroordeel, in werkelijkheid blijken dingen vaak heel anders en veel positiever.

Fikkie steken

De Duitsers zien ons Nederlanders overigens graag komen, toen we nog in de "droomhuis gezocht" modes waren, kregen we regelmatig persoonlijke brieven van burgemeesters om hun dorpen en huizen aan te prijzen. Ook werden (e worden) we door iedereen in Duitsland gesteund, zowel door personen als door instanties.  Mensen vinden het geweldig dat het monumentale huis is gered van de ondergang, en proberen ieder op hun eigen manier ons hierin te steunen, hartverwarmend! Speelt natuurlijk ook mee dat we de taal kennen, wellicht zouden we in Frankrijk ook gesteund worden maar hadden we het niet begrepen vanwege de taal.

Ghostbusters zijn gebeld!

Is het leuk om altijd maar aan je droomhuis te moeten werken ? Ieder weekend is een klusweekend en iedere vakantie een klusvakantie. We hebben afgesproken dat het klussen geen verplichting moet worden, en tot nu toe werkt dat allemaal prima. We gaan ook wel eens gewoon relaxen en lekker in het bos lopen. Al betrap ik me er zelf vaak op, dat ik toch nog weer wat doe, vind het nu eenmaal leuk om te doen en kan niet erg lang stilzitten blijkt.  Het is natuurlijk ook fijn om zelf dingen te creëren, en de bouwval langzamerhand te zien veranderen in  een droompaleis. Je kan alles wel uitbesteden, maar daar zou ik een stuk minder lol aan hebben.

Het klussen zelf is dus onderdeel van de lol. Valt me ook wel op dat heel veel anderen (vooral mannen) dat ook erg leuk vinden, en heel graag een dergelijk klusweekend of klusvakantie houden. Lekker overdag klussen, en 's avonds gezellig biertje en lekker eten rond het kampvuur.  Kennelijk geeft dat veel meer voldoening dan een beetje aan het strand hangen of voor de tent te zitten.

Dan is er nog een extra factor die ons drijft, we willen graag onafhankelijk worden. Je eigen waterput, je eigen stroom opwekken, zelf warmte opwekken, je eigen eten verbouwen, enzovoort. Klinkt allemaal heel idealistisch, maar als je goed nadenkt over alle keuzes die je doet, dan blijkt het allemaal helemaal niet zo ver gezocht. Gebruik je wilskracht en doorzettingsvermogen en je kan veel meer realiseren dan je zelf ooit voor mogelijk had gehouden.  Dit project biedt ons de mogelijkheid dit langzamerhand allemaal te gaan doen.

De betere straatnamen

Verder wil ik ook nog noemen, dat je zo ontzettend veel bijleert met zo'n project.  Ten eerste leren we veel over Duitsland, de Duitse taal, de geschiedenis van het land en de streek. Omdat je werkt met de mensen aldaar leer je ook hun werkmethodes en gewoontes. Dan leren we ook nog van alles op het gebied van bouwen, vakwerk, leien, 1769 en 1912 bouwmethodes. Speciaal wil ik nog een even het ecologieforum noemen, waar ik inmiddels al zeer veel kunde heb opgedaan op het gebied van warmtetechniek. Kan zo de tentamens bouwkunde doen van dochterlief op de TU Delft.

En als laatste leren we natuurlijk ontzettend veel leuke en lieve mensen kennen in NL, BE, D die spontaan meehelpen met bouwen, klussen, koken, spullen en adviezen. Het oude Gasthuis wordt steeds meer een nieuw Gasthuis waar mensen elkaar (hernieuwd) ontmoeten en beter leren kennen. En dat is dus erg leuk om te kunnen bieden en mogen meemaken.

"Platteland"

De steiger is half weg!

De buurman melde mij zojuist via zijn kleinzoon dat de steiger weg is aan de zuid- en oostkant, zodat we nu  het schilderwerk en de gerenoveerde leien in volle glorie kunnen zien.  Prachtig!

De laatste keer dat er geverfd was was in 1972, hetzelfde jaar dat de CV ketel is vervangen.De schilder, "Ludwig", had boven het hoogste raam op het afdakje zijn naam en datum gezet. Inmiddels staan daar nu ook de namen van de andere schilders.

Er was dus veertig jaar niet geschilderd en het verfwerk zag er dan ook niet meer uit. Je zou dus verwachten dat al het houtwerk nu ook wel rot zo zijn, echter niets van dat gelukkig. Op een paar kleine plekje na was al het hout nog goed en keihard. Dit komt volgens mij door het feit dat alle daken een meter overstek hebben, en er dus relatief maar weinig water op de kozijnen drupt. Verder komt daar nog bij dat het op die locatie in Stünzel maar nauwelijks waait, en de regen praktisch altijd recht naar beneden valt. Dit geheel in tegenstelling tot onze West Friese woonsituatie waar het vaak altijd waait stormt.

Drie weken waren de schilders bezig met schuren, plamuren en verven. Ze werkten zes dagen per week lange uren. Er zijn 41 ramen, en ik dacht in mijn naïviteit dat ze wel in een week klaar zouden zijn. Dat duurde dus iets langer, maar het resultaat mag er zijn. Eigenlijk hadden ze na de dakrenovatie moeten komen, maar omdat die werd uitgesteld en het daarna weer te laat in de herfst zou zijn om te verven, hebben we ze toch maar niet afbesteld. Gevolg is wel dat we her en der dus nog wat beschadigingen moesten bij stippen.

Toen de kozijnen af waren, zag het stuc- en vakwerk er natuurlijk niet meer uit, dus werd al ras besloten dat dan ook maar te doen. Vervolgens kom je er achter dat allerlei stukjes stucwerk los zitten, en dus ook gerepareerd moeten worden. Daar hebben we, joah joah, Herbert der Maurer voor! Het stucwerk werd weer strak door Herbert opgeleverd en daarna door Christa en Stefan schitterend in de verf gezet.  De finishing touches (hoe zeg je dat in het Duits) werden in oktober door Aafke, Marjolein, Karin, Jip, Paul, Anne Bouke, Cor en mezelf gedaan.

Het lei-werk is vakkundig "ineinander gefuttelt"  door Heinz, Paul, Ekko, Sicco en mezelf. Dit heeft wel heel veel dagen werk gekost, omdat restaureren in rare houdingen op rare plekken, met rare maten, met rare gaten nu eenmaal tijd vreet. Alles apart opmeten, passen, meten, breken, opnieuw........ Al doende leert men en met passen en meten gaat de meeste tijd versleten, ook in Duitsland dus.

Het  bleek dus dat de oude "Schiefers" een andere maat hebben dan de hedendaagse. Van Heinz hebben we geleerd hoe je die oude leien netjes verwijderd zonder dat alles meekomt, daar hebben ze speciaal gereedschap voor. Vervolgens moet je dan zo'n moderne steen op maat maken, er een aflopend randje aanmaken, en dan als laatste er twee gaten in slaan voor de spijkers/schroeven. Doe je het verkeerd dan breekt je steen, maar je krijgt er al snel handigheid in. Uiteindelijk bijna 400 "Oxen Tungen, Ortsteinen en Spitzenwinkels" vervangen, ja iedere steen heeft een aparte naam, en er is een linker en rechter versie.

De noordkant leien zijn echter zo slecht dat deze geheel worden vernieuwd, door profi's  in het voorjaar, daar staat de steiger nog. Als een lei oud wordt wordt deze zacht en bros, een tikje er tegen en ze vallen als poeder uit elkaar. Zo'n hele wand opnieuw be-leien (bestaat dat ?) is wel een enorme klus, het hout wat er achter zit is door ouderdom hard geworden en wordt ook verwijderd om het plaatsen van nieuwe makkelijker te maken.

Hier boven oude en nieuwe handtekeningen van de schilders.

Oud en Nieuw

In 2012 maar liefst 1400 unieke bezoekers waarvan de 60% ook nog eens regelmatig terugkomt op mijn blog. Best veel, al zeg ik zelf, en ben er erg blij mee. Belangstelling vanuit de hele wereld, zelfs iemand in de Filipijnen die regelmatig leest en commentaar geeft, leuk!  Verder zijn er vaak bezoekers die lezen via Google Translate uit Duitsland, Frankrijk, Canada en USA , erg benieuwd wat zij dan te lezen krijgen, of het verhaal "von diese verückte Holländer" nog een beetje klopt na de interpretatie van vertaalmachine ?

Ook de advertenties doen het goed, heb in 2012 maar liefst 4 Euro en 97 cent verdiend, dus het duurt niet lang meer en ik kan de hele verbouwing uit deze inkomsten betalen.  5000 keer werden ze getoond en maar liefst 14 keer werd er op geklikt, dat is een niet al te hoog doorklik percentage zullen we maar zeggen. Wel moet ik vaak lachen om de soort advertenties die worden getoond. Het algoritme probeert aan de hand van het blogartikel bijpassende advertenties te vinden. Dus als je schrijft over kou in huis, krijg je advertenties over vliegvakanties naar warme oorden, alsof ze je aanraden er mee op te houden. Soms gaat dat ook helemaal mis en dan krijg je stratemakeroffertes als je schrijft over kerstbomen en winter.

De laatste dagen van 2012 hebben we met zijn zevenen gezellig doorgebracht in het huis. Mooi droog wandelweer, maar helaas geen pak sneeuw.  Het bos is alle jaargetijden mooi, nu deze tijd is het er heerlijk stil en heb je prachtige doorkijkjes omdat de blaadjes weg zijn. Op één van akkers kwamen we, volgens mijn zwager, zeer veel sporen van everzwijnen tegen. Helaas de beesten zelf niet gezien.

Verder hadden we het lekker warm in huis met behulp van twee stookploegen, die de keuken en kamer tegen elkaar op aan het stoken waren. De keuken heeft uiteindelijk gewonnen met 26 graad en de kamer werd tweede met 24 graad. De beoogde 31 graad op de 31e december is helaas niet gehaald, maar ook Januari heeft een 31e.

Wat ook hielp om de boel warm te houden is een groot op maat gemaakt gordijn, achter de voordeur. Daarnaast hadden we een petroleum stel in de gang branden, zodat de overgang kamer/gang/keuken niet meer een al te grote temperatuurval is. 's Nachts gebruiken we nu bruinkoolbriketten, daardoor is de kachel 's morgens wel afgekoeld maar nog steeds warm en snel weer op te stoken.

De laatste dag van 2012 's avonds gezellig 'angezeten' met de Duitse buren. Zij kwamen aan met wijn, champagne, stookhout en de Duitse variant van oliebollen. Samen met onze zelfgebakken Hollandse oliebollen, beslag rijst goed naast de kachel, en andere hapjes een heel gezellig afsluiting van 2012. Daarna het nieuwe jaar ingeluid met vuurpijlen en rotjes, ook dat is in Duitsland net als ons in NL de gewoonte.

Gelukkig nieuwjaar ! Viel Glück zum neuen Jahre!

Gordijn achter voordeur.

Stoken in de keuken

Stoken in de kamer