Mannendingen doen tijdens het mannenweekend

Houten steigers bouwen, hout hakken, kloven, stapelen, kloofmachines bouwen, bikers en musicfestival "Run to the Hills" op vier kilometer afstand bezoeken (wat voor jou Sicco, Nitrogods en Motor Jesus kunnen van mijn bucket list), bier, bier, bier, lekker eten en onwijs ouwehoeren. En dat allemaal met bloedmooi weer! Helaas mag ik er verder niks over schrijven, want ons motto is:  "whatever happened in Stunzel stays in Stunzel".  Gelukkig heb ik nog enige foto's, die nog net wel door de censuur zijn gekomen.

10 kuub houtzagen en kloven voor winter 2017/2018. Als je hout stookt moet je ver vooruit denken.

 

Hout hakken en kloven is inmiddel een jaarlijkse activiteit geworden, een klus waar we altijd vrijwilligers voor nodig hebben. Om het werk lichter te maken hebben Jeroen en Luuk gepoogd een kloofmachine te maken, helaas was deze nog niet krachtig genoeg, wordt vervolgd want opgeven doen we niet!

We missen net wat moment. Twee bouwen en de rest geeft commentaar!

Vier motorclubs organiseren een rock festival op 4 km, dat wilden we niet missen. Erg leuk!

Project steiger (achter) deel 2, vloerdelen geplaatst

 

Mooie ontmoetingen

Het is al vaker gezegd een weekendje Stünzel is nooit zonder verrassingen of interessante gebeurtenissen. Ook de afgelopen twee weekenden kunnen wat dat betreft weer worden bijgeschreven in de lijst van leuke en interessante ontmoetingen.

Vooral dat kalfje stal de show.

Twee week geleden was het weer de jaarlijkse veemarkt, het Stünzelfest, op deze dag komen er vanaf zes uur 's morgens  20.000 mensen naar Stünzel om de markt te bezoeken, veekeuringen bij te wonen en daarbij flink veel te eten en sommigen ook veel te drinken. Onze buren hebben ieder jaar een leuke kraam met zelf gebakken taart en Kuchen, koffie, thee, zelf geperst bio-sap en, onder de tafel, ook eigen gestookte schnaps. Dit jaar had Aafke twee heerlijke appeltaarten gebakken, welke natuurlijk aan het einde van de dag uitverkocht was, jammer want daardoor hebben geen stukje gehad (volgend jaar een taart extra Aafke).  Er kwamen zelfs Duitsers de recepten van de taarten vragen, dat werd dus recepten vertalen in het Duits op een servetje. Met behulp van Duits, Engels en Nederlands is dit nog gelukt ook, gelukkig hebben de Duitsers ook grammen en kilo's, dat scheelt een hoop werk.

De kraam

Op een goed moment komen er drie mannen naar de kraam, die duidelijk niet in een boerenoutfit waren gestoken, dit leek meer op een stelletje weggelopen van een golfbaan. De buurman bleek ze te kennen en op een bepaald moment werden ze voor gesteld als zijnde de prins (en gevolg) van Wittgenstein en nog zo wat gebieden in Duitsland en Tsjechië.  De buurman had verteld over ons Gasthaus, de biomeiler en ons unieke tempierungs-verwarmingssysteem. Met name de laatste had zijn interesse, want de stookkosten in zijn drie eeuwenoude vochtige kastelen lopen op tot astronomische bedragen, en als dat wat minder kan dan heeft dat zeker zijn interesse. Al met al een heel leuk gesprek gehad met iemand die oprecht geïnteresseerd is, nu aan mij de taak aan hem een uitgebreide email te sturen over dit onderwerp, daar heeft hij namelijk om gevraagd.

Brauhaus zur Sonne - Bad Laapshe

De tweede ontmoeting vond afgelopen weekend plaats  in Brauhaus zur Sonne in Bad Laasphe. Bert en ik kwamen daar terecht omdat we na een slopend dagje badkamer klussen (en Holzbildhauerfestival voorbereiden) wel eens een keertje een lekker biertje in een echt café wilden drinken. Maar waar is die Kroeg dan?  We begonnen in Bad Berleburg, daar is een kroeg die "Brittania Inn" heet, leek me wel een keer leuk maar de eigenaar blijkt enige tijd te zijn overleden en nu is de tent dicht. Dan is er nog een sport-cafe, maar daar houd ik niet van vanwege het feit dat men daar alleen maar naar een  TV met vage sporten zit te kijken. Dubai open Darts, Extreme mountainbiken on the Northpole challenge,  WK achteruitlopen op de maan, dat soort werk errrruuuuug saai.

We rijden via allerlei dorpjes met of alleen een restaurant, of een gesloten cafe en komen uiteindelijk in het stadje Bad Laasphe.  Hier vinden we ook  weer een sports-bar, en nog twee andere kroegen. Bert besluit een van de kroegen in te gaan, we treffen stamgasten rond de stammtisch, wat Nederlanders in de hoek, en een lege bar. We blijven toch, want we hebben wel zin in een biertje. Al snel komen we erachter dat de man achter de bar een Nederlander is.

Na verloop van tijd blijkt de man sinds november de nieuwe uitbater van het café, en al snel komt het gesprek op wat hij allemaal van plan is. Ik vang iets op over live muziek en als oud concert organisator klinkt me dat als muziek in de oren. Gezellig af en toe bandjes kijken in Bad Laasphe, nu al zin in. Al snel praten we over vroeger tijden en hij blijkt gevormd te zijn in het Zwolse Hedon, waar mijn roots liggen in het Groningse Simplon.  Vroeger kwam ik wel eens in Hedon, en heel toevallig kwam er net vorige week ook een leuke blog over die tijd voorbij van Sarah Vermoolen, dat kan toch haast geen toeval zijn. We hebben nog veel meer raakvlakken, ecologisch bouwen, bandjes, de Boegies, Duitsland, we gaan dit café vast nog vaak bezoeken!

PS. Het Holzbilhauer Festival nadert snel en  Jessica de Rooij van Zaantraining Taleninstituut heeft een mooie internet flyer gemaakt. Over het festival volgende keer meer, maar deze mag alvast gedeeld, vermeld dan wel de link: www.holzkunst-stuenzel.de

Er zit een slapende horeca vergunning op de Glitzer Bar

Glitzer Bar, zoals wij deze aantroffen..... Time stood Still

Gisteren even op bezoek geweest bij de burgemeester,  om eens te praten over de exploitatie mogelijkheden van het alom bekende Altes Gasthaus Stünzel.  Ik sta op goede voet  met de burgemeester, hij kwam hier onlangs zelfs nog even langs met zijn  vrouw om  haar onze vloer in de gang  te laten zien.  Niet dat ze  speciaal hiervoor naar Stünzel waren gekomen, maar hier tegenover is een café en daar waren ze op een familie-feestje. Dus in de rookpauze even naar de overburen  gelopen, om een praatje maken met die gekke Hollander, bekend van de Klima-Schutz-Preis.

Oorspronkelijk was de aanwezigheid van een naburig café een van onze onmogelijke eisen bij het zoeken naar ons droomhuis. Het bleek echt te bestaan,  en we zijn er nog steeds heel blij mee. Maar nu blijkt dat de eigenaresse gezondheidsproblemen heeft en aan het eind van jaar stopt met het café. Dat is echt heel jammer voor het dorp, want het café heeft een enorm aantrekkingskracht op dagjes mensen die hier in het bos eerst een rondje lopen en dan daarna lekker Kaffe und Kuchen, of een lekkere Schnapss komen nuttigen. Verder zijn er veel besloten feestjes in het café en vinden alle verenings-vergaderingen daar plaats.

Het weg vallen van het café zal een gemis zijn voor het dorp, en als voorproefje hadden we hier gisteren in het Gasthaus al een vergadering van een van de verenigingen want de overbuurvrouw-café-houdster ligt in het ziekenhuis. Koffie, thee en biertjes schenken was mijn lot, gelukkig voor het goede doel: een houtkunst beeldhouwers festival dat hier van de zomer gaat plaats vinden (later meer).

The party is over now

Ons Gasthaus is tot midden jaren 80 van de vorige eeuw in functie gebleven, en is nog steeds weid en zijd bekend. Vooral de "Glitzer Bar" hier in de kelder is beroemd en berucht vanwege de wilde feesten die hier ten tijden van de Glitterock hier werden gegeven. Nog regelmatig staan er mensen aan de deur om te vragen wanneer wij het Gasthaus en de bar weer openen? Iedereen heeft hier wel eens een feest gehad lijkt wel. Toen dit Gasthuis weg viel is de overbuurvrouw een lunch cafe begonnen, naar eigen zeggen om eens wat anders om handen te hebben dan agrarische zaken, maaar het kwam natuurlijk goed uit dat ons Gasthaus dicht was en er nog steeds aanloop is.

Gang vloer

Terug naar de burgemeester, hij vertelde ons dat er slapende horeca en gasthuis vergunning (met sterke drank) op ons pand zit. Als we willen kunnen we die weer tot leven wekken, de gemeente zal ons daarin volledig ondersteunen, en dat is fijn om te horen. Het is een enorme papierwinkel maar niet onmogelijk, zeker met hun hulp. Vind het sowieso mooi dat gemeente altijd klaar staat om te helpen, daar zijn ze voor, zeggen ze zelf, prachtig die instelling.

Vanwege het feit dat het pand een monument (Denkmal) is, schijnen we ons geen zorgen te hoeven maken over kostbare bouwkundige veranderingen (zoals trappen die niet aan de normen voldoen). Dat schept weer mogelijkheden naar de toekomst, we kunnen wellicht dus meer gaan doen dan alleen een vakantie huis. Ik denk aan een motorcamping, wandelaars Gasthaus, een gezellige bar, een lunchroom, een restaurant, een locatie voor allerlei ecologische workshops, genoeg om over na te denken.