Vakantie houden, maar ondertussen zitten we ook niet stil

We zijn weer terug van drie weken vakantie in Stünzel met steeds wisselende gezelschappen bestaande uit familie, hun vrienden, vrienden van ons en collega’s en veel kinderen. Drie weken keihard klussen denkt u nu, dat is echter niet zo, we hebben ook heerlijk vakantie gehouden, de omgeving verkend, uitstapjes gemaakt, boeken gelezen, kampvuurtjes gemaakt, lekker gekletst met familie, vrienden en bekenden. Omdat we zoveel hebben beleefd heb ik besloten dit in een aantal blogartikelen samen te vatten, anders wordt het een heel lang onsamenhangend verhaal.  Dit artikel gaat over de vakantiebeleving, en de kleine klussen, daarna volgt een artikel over het plaatsen van het vakwerk in de hooischuur, en artikel over de isolatie en wand dicht maak werkzaamheden in kamer 7 als voor bereiding op de plaatsing van het verwarmingssysteem.

Zomervakantie 2013

Als we vrijdags aankomen worden we verwelkomd door Anne Bouke, Karin, Cor en Chris. Zij zitten al een week in het huis met Tjalling en Nina en hun kinderen. De tuin is lekker gekortwiekt door Tjalling en er wappert schone was aan de geschonken waspaal, de wasmachine heeft de winter dus overleefd. Zaterdag komen ook nog Pim, Anita en de kinderen en later die week komen Sicco met de kinderen, en komt Sandra met haar zoon.

Keuken (5 augustus 2013)

Omdat we tegenwoordig toch minstens met 15 tot 23 personen in Stünzel zitten leek het ons wel een goed idee om de keuken een kleine make-over te geven. De huidige keuken is al weer een jaar in gebruik en is dan wel functioneel maar nogal primitief en onpraktisch. Verder staan de meeste spullen in rekken, en niet in afgesloten kasten, dat is nogal vervelend met de grote hoeveelheden bouwstof die we produceren.

We besluiten een dag te besteden aan een keuken make-over, één dag om het praktisch en mooi te maken zodat we er niet te veel tijd aan verliezen en er toch nog lang plezier van hebben, want voor we de keuken echt aanpakken zijn we minstens een jaar verder, zo niet twee. Een paar nieuwe formica platen, twee nieuwe kastjes, een pot latex, stopcontacten en een algehele herschikking zijn de ingrediënten voor deze klus.

Met zijn allen ruimen we de keuken leeg, en de lelijke muren worden door Karin van een frisse witte kleur voorzien. Tegelijkertijd plaatsen mijn zwagers Sicco en Anne Bouke de kastjes voor de ramen. Daar over heen komen de perfect op maat gezaagde formica platen, dat ziet er lekker strak uit. Achter het aanrecht ook een plaat omdat het praktisch is, en het er een stuk beter uitziet. Mijn zoon maakt de elektriciteit in orde, en de onhandige verlengsnoeren worden vervangen door contactdozen op de muur.

Eind van de dag zijn we klaar, en kunnen we weer koken in keuken, heerlijk met de ramen open, want buiten is het 25 graden. We zitten er lekker met zijn allen bij met een biertje, en genieten van ons werk, weer een beetje meer comfort gecreëerd.

Droomkeuken!

Douche (5 augustus)

Steentje in de leiding

We hebben al een tijdje een probleem met het warm water van de douche. Probleem is dat meestal, maar niet altijd, er in eerste instantie heet water uitkomt maar dat na verloop van tijd de druk steeds lager wordt. Draai je dan de heet water kraan nog verder open dan valt uiteindelijk de druk helemaal weg en sta je onder een koude douche. Verschillende mensen hebben verschillende theorieën over de oorzaak, de een denkt dat de geiser een probleem heeft, de ander denkt dat het probleem aan de kraan ligt of aan de douche kop. Omdat dit toch wel heel irritant is, besluit ik de kraan er eens af te draaien, ik zie gelijk de oorzaak, er zit  een steentje ter grote van de leiding in de kraan. Dat steentje blokkeert natuurlijk de doorstroming en naar mate de kraan verder open staat wordt het probleem erger, logisch. Steen er uit, kraan er weer op en klaar, douchen maar, geen centje pijn meer.

Antiek (7 augustus 2013)

Terwijl we gezellig op het terras zitten met de halve familie en vrienden uit West Friesland, wordt er aan de deur gebeld en staat er een man voor de deur die we kennen als (hobby) antiekhandelaar van een aantal dorpen verderop. Hij was al eens eerder aan de deur geweest en had ons verteld dat hij nog oude deurklinken had, we moesten maar eens langskomen in zijn winkel. De winkel bezoeken stond eigenlijk op het programma voor deze vakantie, echter hij was ons voor, en nu staat hij bij ons op de stoep. In zijn auto een kastje, een bijzonder kastje want het schijnt uit het oude Gasthuis gekomen te zijn, en nu komt het dus weer terug.

Orginele kast kamer 6

Hij hoeft er niks voor te hebben, hij wil schoon schip maken en is gestopt met roken, drinken en verzamelen, dit alles voor "der Liebe". Zijn vriendin is weggelopen en hij zet alle zeilen bij om haar terug te winnen. Ik wou hem nog een fles wijn geven maar dat lijkt me niet gepast nu, maar iets anders verzinnen dus, rode rozen uit Amsterdam wellicht.

Later lopen we in het bos, en vertel ik net aan Ger en Thea dat je maar zeer zelden iemand tegenkomt hier in de bossen, komt er prompt een mountainbiker voorbij, even later gevolgd door een auto, die waarachtig nog stopt ook. Stapt de antiekhandelaar weer uit, dit maal met nog een kastje, de deurklinken en allerlei borden en vazen. Of we die ook willen hebben, hij brengt het wel even naar ons huis, dat doet hij liever dan naar de stort brengen. Later volgen nog drie kasten, een buitenlamp en diverse andere dingen, wellicht gewoon maar een antiekwinkel beginnen dus.

Gasthaus Schwartzenau (9 augustus)

In Stünzel staan er altijd wildvreemde mensen voor de deur, die het huis nog kennen van vroeger toen er nog wilde feesten werden geven in de Glitzerbar in de kelder, of mensen die het kennen uit de krant, of lezers van deze blog zoals deze keer een West-Friese motor club die het hele gebeuren eens even in het echt kwamen bewonderen.

Zondags stopt er een man op een motor voor de deur, en zegt dat hij een vergelijkbaar Gasthaus heeft. Het bouwjaar van zijn Gasthaus is 1908, de onze is in 1912 grondig gerenoveerd. We komen aan de praat over details, en al snel geef ik de man een rondleiding, hij herkent o.a. de trap, deuren, en ook de indeling van de kamers. Vrijdags en zaterdag is hij open, en serveren ze traditioneel schnitzels. Een vrijdag later, rijden we toeristisch via de prachtige route Diedingshauzen, Alertshausen, en Elsoff naar Schwartzenau. Vlak voor de brug over de Eder ligt het Gasthaus, wat is het mooi gelegen zo aan de rivier en tegenover het Jachtschloss.

We worden hartelijk ontvangen door de eigenaar, en krijgen een rondleiding. Inderdaad treffen we dezelfde trap, alleen iets smaller, maar wel dezelfde kleuren. Ook heeft hij nog veel authentiek meubilair, dat bij ons helaas verloren is gegaan. Verder leuk om het café gedeelte, dat ook een voor en achter kamer heeft, in actie te zien. We eten lekker schnitzels terwijl de stamgasten langzaam binnendruppelen en zich aan de bar nestelen. Ik kan me nu een stuk beter voorstellen hoe het er vroeger in ons Gasthaus aan toe zal zijn gegaan.

Wisseling van de wacht

Een week na ons komen Karin, Jessica, Marijke en kinderen, Paul en Anja en zijn mijn zwagers weer naar huis. Mijn zus, man en kinderen rijden vanuit Vogezen ook nog even langs Stünzel en zetten de tent in de tuin op. We eten met best wel een grote groep met aansluitend kampvuur en hopen op een sterrenregen (Perseiden), maar we zien niet veel, tenminste minder dan ik van te voren had verwacht.

De groep wordt onderhand zo groot, dat we onderhand op een echt hotel gaan lijken. Qua planning heb ik wel geleerd, om volgende keren beter de aankomst en vertrek data te plannen. Er zat nu meer overlap in dan aanvankelijk de bedoeling was. Ook stellen we boodschappenpot in om de huishoudelijke kosten te dekken. Volgende keer moeten we ook maar eens over kook-, boodschap-, afwas- en schoonmaakroosters gaan denken, wel zo duidelijk.

Dagtripjes

We maken verder diverse leuke dagtripjes naar Feudingen, Biedenkopf, over het Rothargebirge naar de hoogste top: Kahler Asten waar je prachtig uitzicht hebt over de hele regio, je kan Stünzel zien liggen. We bekijken verder Winterberg, en concluderen dat het een totaal uit zijn krachten gegroeid dorp is dat  zijn ziel heeft verloren, lijkt in de verste verte niet op de andere dorpen in Sauerland/Wittgenstein.

Met een oude Zwitserse postbus uit 1951 gaan we net als vorig jaar met het hele Stünzel dorp met een dagtrip naar de Brückermühle. Dit is een oude watermolen aan rivier Ohm aan de voet van de Amöneburg. Tegenwoordig wekt de molen stroom op, fungeert het geheel als een bio-winkel en restaurant. Na een lekkere lunch rijden we met de bus naar de stad bovenop de berg, en genieten we van het uitzicht, de mooie stad en heerlijke ijsjes. Terug rijden we via een prachtige route naar Stünzel, ook nog via een museum waarvan me de naam even is ontschoten.

Onder begeleiding van buurman Heinz gaan we een dagje naar universiteitstad Marburg. Deze stad heeft erg bijzonder vakwerk en is o.a. bekend ook van de gebroeders Grimm  en doet inderdaad een beetje sprookjesachtig aan. De stad heeft een kasteel bovenop een berg, diverse leuke winkeltjes een restaurants. Recht tegenover de stad een toren die lijkt op de toren in de film: The Grimm Brothers, helaas nu niet van dichtbij gezien, maar Marburg gaan we zeker nog vaker bekijken.

Marburg vakwerk

Marburg vakwerk

BLB Live

In de hele maand augustus zijn er iedere week live rock concerten op het centrale plein in zowel Bad Laasphe als Bad Berleburg. Als oud organisator van het On(w)ijs Festival was ik wel benieuwd naar het BLB-Live gebeuren, dus wij er heen. Het plein was goed vol, maar er speelden helaas alleen maar cover bands, zelf houd ik meer van bands met origineel eigen werk. Sfeer was in ieder geval goed en gezellig was het ook. Vermeldenswaardig is het entree systeem, in principe kun je alles gratis zien, wil je echter wat drinken dan moet je een beker kopen van vier euro, die beker is dan wel geldig voor alle concerten in de reeks. Wellicht een idee voor andere festivals.

Keukenkachel

Als laatste wapenfeit moet ik toch nog even Gandalf van het ecologieforum bedanken die met zijn scherpe blik opmerkt dat de keukenkachel niet in orde is. Blijkt namelijk dat er een compleet stuk rookkanaal is afgesloten met een ingemetselde steen die daar niet hoort. Na het verwijderen van de steen wordt de oven goed warm en verstoken we nog maar een kwart van de normale hoeveelheid hout per kookbeurt.

Mooie ondergaande zon in de achtertuin

Gasthaus nu ook camping

Nu het zomer is wordt het Gasthaus weer volop benut, net als in de hoogtijdagen. In de tot nu toe heetste week van jaar bivakkeren mijn zwager Sicco en zijn dochters er, samen met zijn Nederlandse buren en de kinderen, lekker een week met zijn zessen in het huis.  Omdat zij totaal niet kunnen stil zitten, hebben zij maar even de gehele zolder leeg geruimd en volledig schoon en kaal opgeleverd. Dit is echt een ongelooflijke prestatie, er lag ongeveer een 15 cm dikke laag duivenstront,  een enorme bult puin en hout, en het was er die week echt zeer heet. Ik had niet kunnen dromen dat deze rot klus gedaan is, petje af mensen.

Helemaal schoon, geweldig!

ruimers in actie

De zolderruimte blijkt  nu echt een mooie ruimte waar je in potentie nog veel mee zou kunnen doen. Ik denk aan een extra kamer, alsof we er nog niet genoeg hebben, maar dan zal wel eerst de duivenstront stank er uit moeten. Verder kun je er nog flink wat warmte oogsten, de pannen worden enorm heet aan de binnenzijde, genoeg warmte om in de zomer een boiler mee te vullen denk ik. Met die afgevoerde warmte kan zou je dan de kamer weer koel kunnen houden, en verder dan lekker  douchen met het warme water. Of wat te denken van een inpandige windmolen, ik heb er nog nooit een gezien, maar er schijnt mee geëxperimenteerd te worden. Wie wil, kan er een komen bouwen naar eigen inzicht, ik stel mijn zolder 5x12m beschikbaar. Verder kan je de zolder natuurlijk ook als opslag gebruiken, van ongebruikte spullen, maar dat is wel een heel saaie functie.

Even weer chronologisch verder, donderdagavond kwamen wij dus met zijn vijven in Stünzel aan en konden we gelijk aanschuiven bij het kampvuur, heerlijk. Laat naar bed, en ook vroeg weer op want Herbert de metselaar was er weer om de laatste voegen dicht te smeren van de schuur.  Maar mooi op tijd om nog even naar de bakker te gaan voor verse broodjes.

In de loop van de vrijdag vertrekken Sicco en consorten en komen er een aantal mensen  die ik weer  ken via het ecologie forum. Verder komen de onderhand andere vaste Stünzelgangers, mijn zwager Anne Bouke en Karin en kinderen. Dan komen nog op terugweg vanuit Hongarije de ex van mijn zwager en vriend hun zoon afleveren.  Ze besluiten maar een nachtje te  blijven en dat brengt dan de teller op 19 mensen slapend in het huis, een tent en een caravan, mini camping Stünzel is een feit.

Mini camping Stünzel

Zaterdag weer een wisseling van de wacht, tien mensen gaan weg en  negen komen weer terug. We zitten en eten weer aan lange tafels in de tuin, kampvuur er bij, reuze gezellig precies wat we vroeger altijd op campings zochten en nooit vonden, dit stukje droom is alvast gerealiseerd, en dat al meerdere keren achter elkaar. We hebben ook wel mazzel met het weer, het is heerlijk zomer, de nog steeds verse herinneringen aan bergen sneeuw beginnen nu wel op de achtergrond te raken, al doemt er af en toe nog wel een witte den op in gedachten.

Dat is dan gelijk een mooi bruggetje naar het serieuze gedeelte van dit weekend, want de ecologen waren op bezoek. Ik had ze uitgenodigd om eens te filosoferen over de do's and don'ts in dit gigantische project. Ben inmiddels al wel begonnen met het aanleggen van leidingen voor het temperierungssysteem, maar er bleven toch  nog wel een hoop open vragen en dan is ieder advies welkom.

Grote centrale vraag van de dag was hoe de energie op te wekken, die nodig is om het pand op de basis temperatuur van 14 graden te houden, in de lente, herfst en winter. Wij komen uit op een benodigde hoeveelheid van 46.000 kilowatt per jaar. Was eerst mijn plan dit elektrisch op te wekken, hier ben ik nu wel van af gebracht, dat zou echt een vermogen gaan kosten aan stroom, tenzij je je eigen windmolen hebt, maar dat is geen optie. De gedachte is nu toch maar pellets te gaan gebruiken of houtsnippers als we er niet zijn, zijn we er wel, dan doen we aan houtstook. Ga nu op zoek naar een dergelijke ketel, er schijnen zelfs combinatie ketels te zijn, die zowel houtsnippers als pellets aankunnen, tips welkom.

Verder punt was het advies om de schoorsteenbuis van een RVS binnenbuis te voorzien, is veiliger en voorkomt condens en teer dat naar binnen trekt.  Vorig jaar had ik hier al een bedrijf voor, maar zij kwamen nooit opdagen. Ga ze nog een keer vragen, en als ze dan nog niet komen doe ik het zelf.  Punt met de schoorsteen is wel, dat er in dan in de kelder pellets worden gestookt, en in de kamer hout. Nu schijn je wel meerdere apparaten op een schoorsteen te kunnen hebben, mits ze maar hetzelfde type brandstof verbranden. Pellets zijn natuurlijk hout, dus wellicht kan het, ik moet dit echter nog checken met de almachtige schoorsteenveger.

Heb echt ontzettend veel geleerd van de ecologen, en ook leuk dat ze nog iemand mee hadden die een dergelijk monument in België bezit dat hij ook met temperierung wil gaan verwarmen.  Vind het erg leuk om zo mensen te ontvangen en kennen te leren, dat was precies een van de doelen van het huis, een fijne plek waar je met gelijkgestemden kan afspreken en filosoferen en ook nog veel leert. Vond het erg geslaagd, en wil deze formule wel verder gaan uitbouwen.

Trampoline bij zonsondergang

Er waren veel kinderen dit weekend, en daarom hadden we met veel passen en meten de trampoline mee kunnen nemen in de auto, groot succes natuurlijk want daar houden kinderen van. Verder valt me op dat kinderen zich behoorlijk vermaken zo zonder internet. Opeens veel aandacht voor kampvuur, spelletjes, fietsen, ravotten en zo voort.  Kan me nog herinneren dat we enige jaren terug zochten naar campings met wifi, nu moet ik er echt niet meer aan denken, zo veel leuker als de kinderen gewoon spelen en meedoen, en niet zich terug trekken in een virtuele wereld.

PS. ik heb weinig foto's gemaakt, als jullie nog leuke foto's hebben stuur ze dan op.

De oudjes genieten nog vol op

Het moest er dan toch naar van komen, pa en ma wilden het eindelijk zelf wel eens met eigen ogen bekijken. Alles leuk zo'n blog, maar de werkelijkheid is toch echter, realistischer ook, en je wilt het voelen, ruiken en beleven. Mijn ouders zijn oud en al heel lang niet meer op vakantie geweest, en als ze gingen dan was het luxe, naar een warm land, geen bouwval in een koud gebied boven op een berg ver van de wereld.

Ze wilden al heel lang, maar steeds was er wel weer wat dat hen tegen hield. Op een bepaald moment hebben mijn zus en ik simpel een datum geprikt en besloten dat dat dan de ideale dag was om ons in Duitsland te bezoeken. Er werd nog wat tegen gesputterd, maar nu ging het dan toch echt gebeuren er was geen weg terug meer, alleen nog via Stünzel.

Mijn zus en zwager uit noord Groningen halen ze op in  Zuidlaren, speciaal hebben ze nog net op tijd de airco laten maken, want het wordt heet, heel heet 28-30 C. Behalve mijn zus, zwager en ouders blijkt ook heel noord Nederland en Duitsland vakantie te krijgen. Dat zorgt voor een hele hoop files en vertraging, maar verder verloopt de reis voorspoedig. Wij vertrekken ook al vroeg uit Spierdijk en komen via diverse omleidingen en files uiteindelijk om 13:30 aan in Stünzel, net te laat voor  bakker Klinkert. Maar, door onze vooruitziende blik hebben we onderweg alvast de noodzakelijke eerste levensbehoeften, zoals Brotchen en Kuchen, ingeslagen .

Ik zie direct bij aankomst dat ze onder de indruk zijn, aan de buitenkant oogt het pand prachtig, zeker in deze mooie zomer zon.  Binnen vinden ze het ook prachtig, al moet er wel nog wat gebeuren zei mijn moeder nog. Nou volgens mijn valt het best mee hoor, hoogstens een paar jaar werk.

Het bos in.

Na een uitgebreide rondleiding, het in orde maken van de slaapkamers, drinken we lekker een bakje koffie met Kuchen op het terras. Buurman Heinz en Herbert de metselaar zijn er ook, mijn ouders blijken prima Duits te spreken. Dat leerden ze vroeger nog gewoon op school, en vergeet je blijkbaar niet. Daarna lekker gegeten (rollade in Bourgondische saus) in restaurant der Alte Schule Bad Berleburg (ijs toe) en vanuit de auto de streek wat laten zien.

Iedereen slaapt die nacht heel goed, en daar waren wij heel blij om.  Vader stapt 's morgens doodleuk onder de douche die wel een behoorlijke gebruiksaanwijzing heeft. Hij doucht voornamelijk ijskoud, maar daar maalt de vooroorlogse generatie niet om, kom daar maar eens mee aan bij de hedendaagse jeugd... en daar reken ik me zelf ook even onder voor het gemak.

Goed geslapen en fris weer op, daarom op dag twee voldoende energie om te wandelen naar de Festplatz en het bos. Daarna het prachtige vakwerk in Bad Laasphe bekeken en afgesloten met een mega grote sorbet in de ijssalon. Weer terug in het huis en lekker relaxen in de tuin, het is onderhand ook te heet om nog wat te doen. 's Avonds dan afsluitend eten in de pizzeria Bad Berleburg, uiteraard ijs toe.

Gelukkig is het heel warm dat weekend, want deze kwieke oudjes hebben het altijd koud. Waar de mussen van het dak vallen, zitten zij nog met een vest aan binnen in het restaurant. Maakt niet uit, ze genieten volop! Ze voelen het als vakantie, de prachtige natuur, het huis, de hartelijke Stünzelaars, de bossen, het eten, de stadjes, de restaurants en niet te vergeten weer eens met je beide kinderen op vakantie, niet meer gebeurd sinds 1978. En zoals mijn moeder op zijn Gronings het weekend samen vat: 't kon minder! daar ben ik het helemaal mee eens!

Het hooischuur dak gered van de ondergang

Onverwacht veel hulp gekregen en daardoor een flinke slag kunnen maken met het dak van de hooischuur. Was ook wel nodig ook, want afgelopen winter had hem geen goed gedaan, het instortingsgevaar was veel groter dan gedacht.

Het rechter gedeelte van het huis, dat met die lelijke stenen, is de oude hooischuur. De hooischuur bevindt  zich boven de oude koestal. Nu is het de bedoeling dat de lelijke stenen weer mooi vakwerk gaan worden, maar voordat we daaraan gaan beginnen moet eerst het dak en dan met name de dakuitbouw (Gaube) weer waterdicht gemaakt worden.  Verder moet er wat gedaan worden aan de draagbalk die het hele hooischuurdak ondersteunt en door jarenlange lekkage al geknikt is en er behoorlijk slecht uit ziet.

Behoorlijke rotte draagbalk

Echter voor je begint met opbouwen zullen we eerst het werk moeten voorbereiden door de oude rotte delen te verwijderen.  Nu zit het dak en alles wat er bij hoort tussen de acht en twaalf meter hoogte, daar volstaat een huis tuin en keuken trapje echter niet meer, en ook de gemiddelde ladder blijkt ernstig te kort.  Een steiger aan de binnenkant hebben we nodig, zodat we van binnen uit de rotte delen kunnen verwijderen.  Ook hier weer complicaties want de bodem van de hooizolder is zwak en er zijn al diverse mensen plaatselijk  doorheen gezakt.  Er zal dan ook eerst een vloer gemaakt moeten worden waarop dan later een steiger gezet kan worden.

Nu wil het toeval dat ik vrij onverwacht hulp krijg van zes slimme en sterke kerels. Ik en mijn zoon hebben namelijk een bijdrage geleverd aan een geweldig nieuwe barbecue: de Bijqu en als tegenprestatie komen zij nu ons weekend helpen. Ik heb vorige week nog snel materialen geregeld om een flinke slag met de hooischuur te kunnen maken met behulp van deze ploeg.

Vloertje leggen

Vrijdagmiddag om 14:00 uur arriveren de hulptroepen en nadat iedereen even lekker een bakje koffie met de onvermijdelijke Kuchen heeft gehad beginnen we om 15:00. En hoe....., wat een tempo en energie, twee uur  later ligt er een werkvloer in de halve hooischuur. Genoeg om veilig verder te kunnen werken in de hoogte, door de vloer zakken kunnen we niet meer.  Als (tijdelijke werkvloerplanken gebruiken we de restanten van de verzaagde boom, die we vorig jaar gekregen hadden van de graaf.



Volgende stap is een plateau te maken in de rotte uitbouw, zodat we van daaruit de rotte delen kunnen verwijderen. Ook dit wordt in geen tijd voor elkaar gemaakt, en om 19:00 is het klaar, echt ongelooflijk snel.  Omdat de muur met die lelijke stenen een gevaar op zich is, gebruiken we die helemaal niet meer voor ondersteuning. We lossen dit op door voor de muur lange balken te plaatsen en daarop een dwarsbalk. Daar over heen dan weer 5x8cm balkjes en daarop weer planken van het plateau.

Tijd voor een welverdiende overheerlijke maaltijd gemaakt door Aafke, Anne en de kinderen. Heerlijk eten en gezellig natafelen  met zijn dertienen, altijd leuk en een van de mooie belevenissen van dit project. Iedere keer leren we weer nieuwe interessante en leuke mensen kennen, dat geeft echt heel veel energie.

Plateau bouwuen

Tweede plateau nodig om een aantal ombereikbare
moeren vast te draaien

Volgende ochtend om 07:00 opgestaan zodat we om 08:00 mooi aan de slag konden. Behalve het  inpandige plateau en de steiger buiten, hebben we ook nog de beschikking over een zogenaamde "Hubsteiger" in het Nederlands een verreiker genoemd. Ik dacht dat het wel de hele ochtend zou kosten om de boel af te breken, echter om 09:20 was alles schoon kaal. Houtwerk was dermate rot dat je het er zo uit kan pakken. De nokbalk van de uitbouw steunde nog slechts op een zwaar doorgebogen plank, echt een wonder dat alles niet al veel eerder ingestort was.

Na het slopen, koffie, broodjes, Kuchen en bedenken wat de volgende logische stap zal zijn. Want op de grond kan je wel leuk bedenken wat je gaat doen, op 10m hoogte met je neus op de doorzakkende draagbalk, blijkt deze toch net even wat rotter dan gedacht.  Besloten wordt een 14x18cm balk naast de rotte balk te plaatsen zodat deze het gewicht van het dak kan overnemen. Zo'n balk is best zwaar, en dan blijkt de verreiker toch nog handig, om als kraan te fungeren. Verder de verreiker in het geheel niet nodig gehad, maar omdat hij er toch stond hebben we er maar even mee gespeeld om leuke foto's te nemen.

Het plaatsen van de balk ging ook voorspoedig, nu komt echter het moeilijkste, het dak proberen op te krikken en dan weer te fixeren op de nieuwe balk. Daarvoor verlengen we de rotte spanten zodat we er een lier onder kunnen plaatzen op het plateau.  Dan gaan we draaien aan de lier. Heel langzaam draait de lier rond, en iedereen wordt doodstil, je hoort het spant kraken en langzaam gaat het dak omhoog. Na 10 cm stoppen we, en wordt er een blok geplaatst om de boel te fixeren.

Langzaam draaien aan de lier

Driehoekig blok geplaatst

Ruim voor schema, is de uitbouw ingepakt in dekzeilen, en kan de schuur gaan drogen want nu kan er geen water meer naar binnen.  Volgende fase, de lelijke muur er uit halen en daarna nog een goed weekend prikken om het vakwerk te plaatsen. Ben echt heel blij met de vorderingen, er is echt een flinke hobbel genomen, en ik had eigenlijk niet verwacht dat het zo snel zou gaan.

's Avond lekker "grillen", hoe kan het ook anders met de de mensen van Biqju, en daarna kampvuur, lekker de verse rotte delen van het dak opstoken.  Zondag helemaal een relax dag met verse broodjes en heerlijke taart die Reinier in Bad Berleburg bij de Konditorei gehaald heeft.

Balkje liften.... leuk speelgoed

Nieuwe balk in positie

Stijgleidingen en vloeren

Met een voorspelde maximum temperatuur van negen graden in de eerste echte officiële zomerweek van 24 juni, was het nu niet echt aanlokkelijk om naar Stünzel te gaan. Toch waren Nick, Hans en ik dapper genoeg om dit juist wel te doen. Plan was om drie dagen te klussen aan vloeren en stijgleidingen en dan door te rijden naar Tsjechië om  daar met nog zes anderen een gezellig weekend te houden.  We hebben ons precies aan het plan gehouden en hebben goede vorderingen gemaakt.

Het is eigenlijk alles mee gevallen met de stijgleidingen,  vloeren werkten mee en waren redelijk makkelijk te doorboren. Op de begane grond is er een beton vloer naar de kelder en op de eerste en tweede verdieping hebben we de houten vloeren met daaronder leem en zaden. Voor de vijf stijgleidingen zijn in totaal 14 keer 2 (voor en terugloop) is dus 28 gaten geboord van 35 mm. Daarna zijn de 32 mm flexibele aluminium buizen zonder problemen geplaatst.  Zou officieel dan wel met koper moeten, maar dat wordt me toch echt te duur voor een stijgleiding.

Stijgleiding kamer 9

Interessant aspect van een dergelijk oud huis is dat alles niet alles lijkt wat het is. In eerste indruk denk je aan de buitenkant al dat alles symmetrisch is, echter dat is maar schijn, de gevel links en rechts van de voordeur verschillen behoorlijk als je goed kijkt. Binnen is het niet anders, je denkt dat de muren in de gang gewoon recht naar boven doorlopen, dus boor je een gat naar boven langs de muur, kom je boven achter dat je 10 cm van de muur uitkomt.  Muren staan dus niet altijd echt boven elkaar, en daardoor krijg je dus dat de stijgleiding niet altijd strak tegen de muur kan zitten.  Ook hebben we te maken met een 60 cm dikke keldermuren, met daar bovenop veel dunnere buitenmuren. Boor je dus mooi in de hoek een gat dan kom je in de keldermuur uit, in plaats van in de kelder. De leidingen moesten dus meer naar binnen om dat probleem te voorkomen.

Kamer 2 nieuwe vloerdelen langs muur en tempurierungsbuizen

Toen de stijgleidingen er in zaten is er een klein begin gemaakt met het plaatsen van temperierungs koper leidingen in de muren van kamer 7 en 8. Deze buizen worden met een perstang aan elkaar geklonken, dat gaat lekker snel. Heb nog wel overwogen om ze te gaan solderen, maar dat zou ontzettend veel tijd gaan kosten. Persen is makkelijk en gaat snel en is net zo betrouwbaar als solderen hoor ik van verschillende kanten.  Het is na deze exercitie duidelijk geworden dat de bouwtijd van het temperierungssyteem voor zeker twee derde gaat zitten in het maken van sleuven, vooral de sleuven, die langs de vloeren lopen.

Buizen plaatsen

Dwarsbalk

In kamer 7 zat een enigszins verzakte vloer, en in kamer 1 daaronder zat een lekgat in het plafond. We wilden toch wel eens weten waarom de vloer verzakt was, en daarom haalden we de planken er maar eens af voor inspectie. Wat u als lezer natuurlijk al vermoed werd al snel bewaarheid, we troffen een gedeeltelijk rotte balk aan. gelukkig niet geheel rot maar de 50 cm voor de muur waren geheel verdwenen. De balk van 14x18cm zat dus niet meer in de muur en hing aan de vloerplanken en het stucwerk plafond van kamer 1. Sommige mensen zouden nu gillend weg rennen en het huis te koop zetten, wij bleven echter rustig en bedachten een oplossing die snel en simpel uit te voeren was.

Aller eerst plaatsten we in kamer 1 een stut om de balk weer in het juiste vloervlak te krijgen. Vervolgens is er een eiken balk overdwars geplaatst, die rust op de twee goede balken links en rechts van de rotte balk.  Aan deze eiken dwarsligger hangt met een draadeind wat er over is van de vloerbalk.  Daarna is de vloer is verder weer dicht gemaakt met eiken vloerdelen en ook het plafond in kamer 1 is netjes dicht gemaakt. De vloer zit er weer mooi strak uit zonder verzakking.

Plafond kamer 2

Ook in kamer 2, 8 en 9 zijn de gaten in het plafond dicht gemaakt en de missende vloerdelen weer terug geplaatst. Dit scheelt een hoop stof en troep dat de kamers in komt dwarrelen. Verder  zal dit een aantal mensen met spinnenangst verblijden, nu ze niet meer vanuit hun bed in een donker mysterieus zwart gat hoeven te kijken.

Naast al dat harde werken was er natuurlijk ook nog tijd voor relaxen, dus lekker de houtkachel aan (25 juni pfff), flesje wijn open en lekker eten daar hebben wij geen problemen mee. Op dag twee bijzonder lekker gegeten bij een bevriende bio boer en aannemer, die ons alles heeft uitgelegd over een fantastisch hout bouwsysteem: Naturi Holzbau, echt het overwegen waard voor wie iets nieuws wil bouwen.  Het werkt met balken die verticaal naadloos in elkaar grijpen, daardoor weinig last met werkend hout, isoleert heel goed, en je kan er snel mee bouwen. Dag drie wederom gegeten bij Roma in Bad Berleburg, onderhand vaste klant daar.

Al met al kijk ik terug op  zeer geslaagde klusdagen en grote vorderingen, dat hebben we in Tsjechië goed gevierd.

A-Team bouwt mobiele sleuvenslijper

Afgelopen met de feestjes, tijd om wat te doen, daarom dit weekend een begin gemaakt met het frezen van meer dan een kilometer sleuven ten behoeve van het verwarmingssyteem en de vernieuwing van het elektra. Had al eens eerder een poging gedaan, maar was toen tot de conclusie gekomen dat alles aftekenen op de muur en met de hand een zware freesmachine vasthouden niet haalbaar was. We moesten een machine maken om het makkelijker en sneller te kunnen doen.

Onlangs besprak ik dit probleem met andere dorpsgenoten op een verjaardag, en één van de aanwezige gasten, Hubert, zei toen dat hij wel een machine kon bouwen om dit probleem op te lossen.  Het bleef niet alleen bij praten alleen, we hebben gelijk een datum geprikt. Afgelopen donderdag was het zover en ben ik samen met hem, het onderstel van een stevige bureaustoel  en een lasapparaat naar het Gasthaus gegaan, om aldaar ter plekke de situatie te aanschouwen en oplossingen te bedenken.     

Het probleem was snel duidelijk en al ras werden een soort A-team dat met de aanwezige materialen een machine gaat bouwen. Als basis namen we de bureaustoel die mooi in hoogte verstelbaar is en ook niet onbelangrijk, alle kanten op kan rijden. Stap twee is meer hoogte te creëren, door de beugels van de linker leuning ook recht rechts te gebruiken, door ze op elkaar te zetten. De sleuvenslijper klemmen we vast in ijzeren beugels van een schuttingpaal. Oude draadeinden worden gebruikt om meer verband in het systeem te krijgen.  Praktisch alle benodigde materialen worden bij elkaar gescharreld in huis, zelf de aan/uit knop wordt verlengd met een oude beitel die nog tot het voormalige Gasthaus/Bauernhof behoorde, toch nog een tweede leven voor dit antieke stuk gereedschap.

Eerste prototype

Na een dag klussen, hebben we een werkende machine inclusief bouwstofzuiger die aangaat als de frees aan gaat. Mooi strakke rechte sleuven slijpt de machine, het stucwerk tussen de twee slijpgleuven tikje er zo uit met een bijltje. Probleemgevallen blijven nu alleen nog de hoeken en doorgangen van de ene naar de andere kamer, daar komt nog wel een en ander aan handwerk bij kijken.

Moe geworden van deze creatieve uitbarsting rijden we naar Bad Berleberg om bij lekker te eten bij Restaurante Roma. Een goed restaurant die naast goed Italiaans eten, ook Schnitzels en Argentijnse biefstukken biedt en Wifi, en bovendien ook nog niet duur.  Altijd fijn als je hard gewerkt hebt en in divers gezelschap bent met ieder zo zijn eigen eetvoorkeuren. Ik kom er graag, en wordt inmiddels al herkend door het personeel.

De mobiele sleuvelslijper

De volgende dag gaan we meters maken, is de bedoeling, we pakken de drie kamers op de tweede verdieping aan. Die kamers wil ik als eerste af hebben, zodat we daar kunnen bivakkeren als we de eerste verdieping gaan aanpakken.  Omdat ik maar één keer in een enorme stofbende wil zitten gaan we naast verwarmingsleidingen ook gelijk de elektraleidingen slijpen. Geen probleem voor de machine en in amper twee uur zijn alle lange stukken klaar.  Het meeste werk zit echter nog in doorgangen tussen kamers, plinten verwijderen, hoekjes en ramen.

Voor de leiding die langs de vloer loopt maakt Hubert nog een apart hulpmiddel op de boormachine, zodat ook dit makkelijker gaat. Door de boor schuin op de hoek muur/vloer te houden en diepte te borgen heb je als het ware een hoekfrees gemaakt, ook dit is een flinke tijdwinst.

Heb nu nog een paar technische problemen over, te weten:

• overgangen bij deuren, en we moeten daar oversteken met koperbuis, hoe werk je dat weg?
• hoe sleuven weer dicht maken met kalk en buis en er zeker van zijn dat er geen luchtbellen achter blijven? Kunnen we kalk gieten of spuiten met een soort van slagroomspuit zoals koks die gebruiken?
• De leiding bij vloer heeft weinig houvast, als we niet uitkijken zweeft deze in de lucht. Hoger leggen is een optie, maar niet de beste. We moeten daar meer houvast creëren.

Aldoende leert men, en aldoende krijg je steeds betere ideeën hoe een en ander op te lossen. Als ik het zo inschat dan zal het uiteindelijk een dag per kamer kosten om de leidingen er in te krijgen en weer dicht te smeren. Daarbij komen dan nog stijgleidingen en het trappenhuis, die zullen wel hun eigen merites hebben.


Hiernaast een filmpje van de mobiele sleuvenslijper.

De eerste sleuven

Leuke bijkomstigheid bij dit soort tripjes is dat je in 48 uur, vage bekenden behoorlijk goed leert kennen zeker als je maar met zijn tweeën bent. Nu weet ik dat een heleboel mensen, met name vrouwen,  nu graag een uitgebreide beschouwing over de sociale aspecten van een dergelijk experiment  willen lezen. Jammer,  dit houden jullie nog te goed in een toekomstig blogje, ik zit nu een beetje in een technische stand, en een man kan maar een ding tegelijk, dat weten jullie. Voor nu zeg ik alleen dat  ik mooi weer een vriend rijker ben, een mooi en gezellig weekend heb gehad en ook nog goede voortgang gemaakt heb.

Stünzelfest 2013

Eén keer per jaar wordt het rustige dorpje Stünzel het centrum van Wittgenstein en ver daar buiten, dan vindt het legendarische Stünzelfest plaats. Dat wilden we natuurlijk wel eens meemaken en daarom gingen we met een ploegje notoire feestvierders die kant op.  Vrijdag halverwege de middag kwamen we  na een lange rit over drukke wegen, zelfs de landelijke wegen waren druk, aan in Stünzel. Het weer zat gelukkig goed mee, 27 graden en zonneschijn, dus snel alle ramen open gezet om het koude huis op te warmen.

Stünzelfest

Toen we 's morgens om 07:30 wakker werden keken we opeens  uit op een veld vol auto's, het jaarlijkse festijn begint al vroeg, de eerste bezoekers komen al om zeven uur. De aanvoer van vee is de hele nacht doorgegaan, maar wij hebben er niets van gemerkt. Grote drommen mensen, 20.000 ieder jaar, passeren vanaf het parkeerterrein ons huis  en lopen richting de Festplatz aan de andere kant van het dorp. In het voorbij gaan hoor je ze iets fluisteren over die Holländer in Das Alte Gasthaus, maar wat precies is net niet te verstaan.

Al 181 jaar vindt er in Stünzel jaarlijks een veemarkt plaats met paarden en koeien. Daaraan gekoppeld zijn er diverse veekeuringen en demonstraties.  We hebben prachtige paarden gezien die voor de gelegenheid natuurlijk helemaal mooi gemaakt waren. Behalve de paarden ook nog imposante stieren, sommige groter dan een paard, erg mooi om te zien. Ik bedenk me opeens dat je tegenwoordig eigenlijk nog maar zelden een stier ziet, de meeste zullen wel snel in het vlees verdwijnen met de hedendaagse fokprogramma's, zonde want het zijn erg mooie beesten.  Ook ontbrak natuurlijk niet een bonte verzameling  soorten koeien. 

Voor wie niet van vee houdt is er verder nog een uitgebreide markt, kermisattracties, de fanfare en natuurlijk lekker eten en bier. Op de markt diverse bio-voedsel kramen, lekkere eet-dingetjes, bloemetjes, planten, kleding, eet-tentjes, en standwerkers, zelfs een Nederlandse bloemenhandelaar die goede zaken deed. Dan is er ook nog wat gevolgelte, veel mensen kopen bij het huiswaarts gaan een gans of een kip in een doos voor in de tuin of in de pan.  De buren stonden er met een zelfgemaakte Kuchen-kraam, en ze serveerden er onkruidsap betaande uit: vers appelsap met zevenblad, brandnetel en munt, een bijzonder lekkere combi.

De Festplatz is een plek aan de rand van het dorp aan het begin van het beukenbos, waar het festijn plaats vindt. De paarden en koeien boxen staan er permanent het gehele jaar door, sommigen hebben zelfs een naambordje van de eigenaar. Dan heb je nog een overdekt muziekkapel, een bargebouw en een toiletgebouw. De biertenten bestaan uit een boomstammenskelet en worden voor de gelegenheid met een zeil dichtgemaakt. Verder zijn er permanente wateraansluitingen op het terrein en is er een mobiel stroomsysteem. De opbouw van het gebeuren gebeurd in slechts één dag en een dag later is alles weer weg, alsof er nooit wat gebeurd is.

Het was een prachtige dag en op zo'n dag wordt er natuurlijk flink gedronken, de eersten zagen we 's morgens rond 10:30 al terug waggelen, de laatsten om een uur of acht 's avonds. Taxi's en bussen reden af en aan en deden goede zaken. De volgende dag komen de laatsten hun vergeten auto van het parkeerterrein halen, en is de rust weer helemaal terug.

Ook in NL kennen we dit soort feesten, een paar verschillen die me opvielen wil ik toch wel vermelden. Er ligt nauwelijks troep op het terrein zelf, en ook de weg er heen vanaf het parkeerterrein blijft geheel schoon.Verder wordt alle drank in echte glazen verstrekt, dus geen plastic, toch blijven bijna alle glazen heel en worden ze door de mensen zelf teruggebracht.  Er is geen loeiharde muziek, de muziek die er is op normaal nivo, dat is wel zo prettig.

Terugkijkend kan ik zeggen dat het een erg leuk en gezellig Fest was, bijzonder  voor echte paardenliefhebbers en mensen werkzaam in de veeteelt. Maar ook als je geen beroepsmatige interesse hebt, dan is het zeker de moeite waard. Dit jaar hadden we bovendien ook nog een zon overgoten editie, zie ook het artikel in de Siegener Zeitung voor het verslag.

Zeis

Behalve feestvieren zijn we ook nog bezig geweest het inmiddels alweer flink gegroeide gras te maaien met een zeis.  De zeis intrigeert me nogal vanwege een artikel waarin wordt gesteld: "Down at the human scale, though, the scythe still reigns supreme". We hadden dat zeisen al eens eerder geprobeerd, maar toen ging het niet vanwege het feit dat de zeis nogal bot was. Nu hadden we deskundige hulp mee in de persoon van Peter die precies weet hoe je een zeis scherp kan maken. Allereerst heb je een klein aambeeld nodig, dat we kochten op de Stünzelfest markt, echte DDR kwaliteit werd er nog bij gezegd. Dan ga je het zeisblad met een zware hamer plat slaan, zodat het iets oprekt en scherp wordt, mijn zoon had direct de slag te pakken. Daarna met een slijpsteen nog even navijlen.  Dan laat je je zoon het gras zeisen, en dat blijkt hij dan ook nog spontaan te kunnen! In no time werden er flinke stukken gras gekortwiekt, zouden we dan toch zonder lawaaiige bosmaaier kunnen ?

Ekko in actie met de zeis. Op de achtergrond parkeerterrein.

Het het hele feest en weekend was weer heerlijk genieten, lijkt wel of we een week weg zijn geweest. Van klussen komt natuurlijk helemaal niks, maar we praten er leuk over en zo doe je ook weer nieuwe ideeën en inzichten op. Niets overhaasten is het devies, we hebben nog alle tijd, het huis is prima bruikbaar zoals steeds maar weer blijkt in weekenden zoals deze.